سیزدهمین دورهٔ انتخابات ریاست‌جمهوری اسلامی ایران در ۲۸ خرداد سال ۱۴۰۰ همانند انتخابات گذشته زیر نظارت استصوابی انحصارطلبانه رژیم برگزار خواهد شد. ارگان سپاه پاسداران، در این ارتباط می نویسد:« پایین ترین میزان مشارکت مردم در انتخابات ریاست جمهوری رخ خواهد داد.»سران رژیم همان‌طور که خود اعتراف کرده‌اند خوب می‌دانند که اگر شرایط دشوار همه‌گیری کرونا در ایران نبود “ارتش گرسنگان” و مردم از ظلم جان‌به‌لب رسیده در خیابان‌ها به حرکت درمی‌آمدند و خواستار پایان حکومت استبدادی کنونی می‌شدند…..

تا برگزاری انتخابات ریاست جمهوری فرصت چندانی باقی نمانده است. طبق تقویم رسمی قرار است انتخابات روز ۲۸ خرداد برگزار شود. دغدغه ی بزرگ حکومت رویگردانی بی سابقه ی مردم از صندوق های رای است. از رهبر تا یک به یک کاندیداهای انتخابات ریاست جمهوری، احزاب مجاز و نیروهای حاشیه آنها در میان اپوزیسیون و نهادهای حکومتی همه بسیج شده اند تا فضای سرد انتخاباتی را تغییر دهند. اصلاح طلبان و اصولگرایان با این که می دانند دوگانه سازی و نمایش رقابت دوره های پیشین دیگر خریداری ندارد ولی همچنان سرگرم اجرای نقش سنتی شناخته شده خود هستند. به جمع بازیگران دو سه نظامی و دیپلمات هم افزوده شده تا پیشخوان انتخابات ریاست جمهوری رنگ و رونق تازه ای بگیرد.

بنا بر گزارش رسمی اصلاح طلبان کاندید و یا فهرست کاندیداها ی خود را بیستم اردیبهشت اعلام می کنند. در باره روند تعیین کاندیدای ریاست جمهوری از طرف اصلاح طلبان، زهرا شجاعی عضو نهاد اجماع‌ساز و  دبیرکل مجمع زنان اصلاح‌طلب می گوید: ما برای تعیین کاندیداهای اصلاح‌طلب یک فرآیند تعریف کردیم؛ ابتدا ۱۰ عضو جبهه اصلاحات اگر کاندیدایی را پیشنهاد کردند، این در فرآیند بررسی قرار می‌گیرد و تا شنبه این کار آغاز می‌شود، سپس چنانچه فردی یک‌سوم رای مجموعه جبهه اصلاحات را داشته باشد از او دعوت به‌عمل می‌آید که به جلسات جبهه بیاید و برنامه‌های خود را اعلام کند، سپس در جلسه بعدی جبهه مجددا درباره آن فرد رای‌گیری خواهد شد و شخص یا اشخاصی که دوسوم رای جبهه را داشته باشند، به‌عنوان کاندیدای اصلاح‌طلبان اعلام می‌شوند.

حزب اتحاد ملت ایران اسلامی، معرفی پنج داوطلب و حزب اعتماد ملی عدم معرفی گزینه

حزب اتحاد ملت ایران اسلامی از معرفی پنج داوطلب و حزب اعتماد ملی از عدم معرفی گزینه به جبهه اصلاحات ایران خبر دادند

حسین نورانی‌نژاد سخنگوی حزب اتحاد ملت ایران اسلامی روز شنبه در این باره به خبرنگار سیاسی ایرنا گفت: حزب اتحاد ملت برای انتخاب داوطلب واحد اصلاح‌طلب، اسحاق جهانگیری، سید مصطفی تاج‌زاده، سید محمد صدر، شهیندخت مولاوردی و محمد جواد ظریف را به جبهه اصلاحات ایران‌ معرفی کرده است.

اما اسماعیل گرامی مقدم سخنگوی حزب اعتماد ملی خاطرنشان کرد: به دلیل مخالفت با سازوکار رای دوسوم اعضای جبهه اصلاحات، حزب اعتماد گزینه‌ای را به این سازوکار معرفی نمی‌کند.

“جبهه اصلاحات ایران” ساعاتی پیش از سخنرانی خامنه‌ای در روز یکشنبه که آشکارا به تقبیح گفته های ظریف در فایل صوتی پرداخت ، اسامی ۱۴ داوطلب انتخابات ریاست جمهوری را که به این ائتلاف معرفی شده اعلام کرد و گفت که نام محمد جواد ظریف وزیر امور خارجه در صدر اسامی پیشنهادی و بالاتر از اسحاق جهانگیری، معاون اول حسن روحانی، رئیس جمهور ایران، قرار دارد.

جهانگیری، محمد جواد ظریف و محسن هاشمی گزینه های حزب کارگزاران

به گزارش ایرنا، نماینده حزب کارگزاران سازندگی ایران در جبهه اصلاحات ایران، گفت: اسحاق جهانگیری، محمد جواد ظریف و محسن هاشمی را به عنوان گزینه‌های حزب برای انتخابات ریاست جمهوری به مجمع عمومی جبهه اصلاحات ایران معرفی شده‌اند.

یدالله طاهرنژاد روز شنبه در گفت وگو با خبرنگار سیاسی ایرنا درباره گزینه‌های حزب کارگزاران سازندگی برای معرفی به جبهه اصلاحات ایران برای گزینش داوطلب واحد اصلاح‌طلبی در انتخابات ۲۸ خرداد ریاست جمهوری، گفت: حزب کارگزاران اسحاق جهانگیری، محمد جواد ظریف و محسن هاشمی را به مجمع عمومی جبهه اصلاح طلبان معرفی کرده است.  در آنجا کار ارزیابی انجام می‌شود، منتها گزینه‌ها باید رای بیاورند.

عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران سازندگی ایران درباره اطمینان از اعلام داوطلبی محمد جواد ظریف، خاطرنشان کرد: ما در رابطه با انتخابات ریاست جمهوری ظرفیت‌های بالقوه را شناسایی کردیم تا مقدمات کارشان انجام شود. صحبت‌هایی با ظریف شده است و او به شکل قاطع این موضوع را رد نکرده است. امیدواریم او را متقاعد کنیم که داوطلب انتخابات ریاست‌جمهوری شود.

طاهرنژاد، درباره اسحاق جهانگیری هم افزود: با او هم صحبت کرده‌ایم و تاکنون نگفته است که تمایلی به نامزدی دارد یا ندارد.

وی یادآور شد: تا فرایند کار انجام شود زمان می‌برد ما فرصت کافی برای اینکه مذاکرات را نهایی کنیم در اختیار داریم

غلامعلی رجایی» مشاور هاشمی رفسنجانی ضمن رد دیگر گزینه‌های احتمالی تصریح کرده است: برنامه ای که در اردوگاه  اصولگرایان در حال شکل‌گیری است، اگر به سمت چهره‌های جوان برود، عارف قدرت و رقابت با آنها را ندارد. محسن هاشمی هم می‌توانست گزینه بهتری باشد ولی با وضعیتی که در  شورا است و مسائلی که حول خاندان هاشمی وجود دارد شانسی برای او باقی نمی‌ماند بنابراین فقط اسحاق جهانگیری می‌ماند؛ پس مهره اصلی و مهم شطرنج اصلاح‌طلبان در ۱۴۰۰ جهانگیری است.

اصولگرایان با وسوسه ی قدرت و دغدغه ی انزوای بیشتر

چهره‌های شاخص‌تر اصولگرایان که قبلا هم سابقه حضور در انتخابات را داشته‌اند تلویحا یا صراحتا گفته‌اند که در صورت آمدن ابراهیم رئیسی کنار خواهند کشید. احتمالا می‌دانند که در صورت کاندیداتوری اولویت اول و سوگلی خامنه ای شانسی نخواهند داشت و نمی‌خواهند دوباره مهر شکست‌خورده برای چندمین بار بر پیشانی‌شان بنشیند. این چهره‌ها شامل سعید جلیلی، محسن رضایی و باقر قالیباف‌اند

سخنگوی شورای وحدت اصولگرایان با اشاره به نامه  موحدی‌کرمانی به ابراهیم رئیسی برای نامزدی در انتخابات ریاست‌جمهوری، گفته است مدل انتخابات سال ۹۲ مدل بازنده است؛ مقصود او حضور بیش از یک نامزد از جریان اصولگرایی در عرصه انتخابات است

تا به حال برخی چهره‌های اصولگرایان گفته‌اند که در هیچ صورت کنار نمی‌کشند و حتی در صورت نامزدشدن رئیسی هم کنار نخواهند رفت. منوچهر متکی وزیر خارجه دولت احمدی نژاد و ضرغامی رئیس سابق صدا و سیما از جمله ی آنها هستند. وقتی حسن خمینی چهره ی مطلوب اصلاح طلبان بعد از دیدار با خامنه ای عبا و قبای خود را جمع کرد و از صحنه کنار رفت، تکلیف متکی، ضرغامی و سایرین را حسین شریعتمداری به هنگام اعلام می کند.

۲۹ کاندیدای احتمالی انتخابات ریاست جمهوری ۱۴۰۰

صداوسیما در یک بخش خبری به بررسی نامزدهای احتمالی انتخابات ریاست جمهوری خرداد ۱۴۰۰ پرداخت و این افراد را خواهان حضور در این دوره از انتخابات معرفی کرد که اسامی آن‌ها به شرح زیر است:

علی لاریجانی، سید عباس نبوی، رامین مهمان پرست، رستم قاسمی، محمد غرضی، محمد عباسی، محمد ناظمی اردکانی، صادق خرازی، احمد امیرآبادی فراهانی، محمدباقر قالیباف، محسن هاشمی رفسنجانی، محمد جواد آذری جهرمی، علی مطهری، محمدجواد ظریف، اسحاق جهانگیری، حسین دهقان، سید ابراهیم رئیسی، عزت الله ضرغامی، سعید محمد، محسن رضایی، محمود احمدی نژاد، سعید جلیلی، مطصفی کواکبیان، امیرحسین قاضی زاده هاشمی، علی نیکزاد، سورنا ستاری، محمدرضا عارف، حسن سبحانی، مسعود پزشکیان.

با نزدیکتر شدن موعد انتخابات، از این فهرست آنهایی که تاثیر کمتری در جلب توجه مردم به تبلیغات انتخاباتی دارند کنار گذاشته می شوند.

روزنامه جوان: پایین ترین میزان مشارکت

به گزارش روزنامه جوان رسانه ی نزدیک به سپاه پاسداران، «طبق نظرسنجی های صورت گرفته میزان مشارکت مردم در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۴۰۰ در حدود میزان مشارکت در انتخابات مجلس شورای اسلامی در سال ۹۸ خواهد بود. در این صورت پایین ترین میزان مشارکت مردم در انتخابات ریاست جمهوری رخ خواهد داد.»

حسین دهقان» داوطلب نامزدی انتخابات ریاست‌جمهوری، روز جمعه در گفت‌وگو با خبرنگار سیاسی ایرنا هم همین را گفت و تاکید کرد:

«فعلا شور، نشاط و هیجان انتخاباتی را شاهد نیستیم که دلایل زیادی دارد. البته یک نکته را می‌توان گفت و آن اینکه مردم انتخابات گذشته را موفق نمی‌دانند یا احساس می‌کنند رای‌شان موثر نیست.»

وی درباره مشارکت مردم در انتخابات ریاست جمهوری ۲۸ خرداد، گفت: نظرسنجی‌ها شرایط را قابل قبول نشان نمی‌دهد، اما معتقدم شرایط در روزهای آینده تغییر خواهد کرد.

چشم انداز کاندیداتوری تاجزاده از نگاه حجاریان

زهرا شجاعی، عضو نهاد اجماع‌ساز و  دبیرکل مجمع زنان اصلاح‌طلب در باره نقش تاجزاده در انتخابات و تشویق مردم به مشارکت گفته است: «تاجزاده خط خود را از تحریمی‌ها جدا کرده و صرف‌نظر از اینکه تایید شود یا خیر، که البته اگر تایید شود حتما رای می‌آورد، ولی فضای گفتمانی که ایشان برای اصلاح ساختار مطرح کرده، به افزایش مشارکت مردم کمک می‌کند و باید این پدیده را قدر دانست.»

حجاریان در گفتگو با دیدارنیوز در باره آینده ی کاندیداتوری تاجزاده برای ریاست جمهوری گفته است: «تاج‌زاده اکنون مانیفستی منتشر کرده و در توییتر نوشته است بنا دارد برنامه خود را هم ارائه کند. او بعد از رد صلاحیت می‌تواند افرادی را در تراز برنامه‌اش ذیل یک حزب سیاسی جدید سامان دهد. در آینده، ممکن است این حزب در جذب نیرو و اثرگذاری بر فضای سیاسی اثرگذار باشد یا نباشد. والله اعلم.»​

همزمان با روز معلم، اعتراض شماری از معلمان اهوازی، همزمان با روز معلم ، جمعی از مربیان پیش دبستانی و نهضت سواد آموزی خوزستان در مقابل اداره کل آموزش و پرورش اهواز تجمع کردند.

همزمان با روز معلم، اعتراض شماری از معلمان اهوازی

اعتراض شماری از معلمان اهوازی، همزمان با روز معلم ، جمعی از مربیان پیش دبستانی و نهضت سواد آموزی خوزستان در مقابل اداره کل آموزش و پرورش اهواز تجمع کردند.

گردهمایی مربیان پیش دبستانی و آموزگاران «نهضت سوادآموزی» در اداره ی کل آموزش و پرورش خوزستان، در اعتراض به دریافتی اندک، بی بهره بودن از بیمه ی دولتی و وضعیت ناپایدار شغلی

معلمان ایرانی بارها در اعتراض به وضعیت نامناسب زندگی و تبعیض در ساختار اداری کشور در شهرهای مختلف کشور دست به تجمع زده اند.

۲ هزار و ۲۵۰ دلار درآمد معلمان در یک سال، مشکلات معلمان در ایران چیست؟

بهبود شرایط زندگی ، بالا بردن کیفیت و شرایط آموزش مجازی و تشکیل سازمانی برای معلمان از اصلی ترین خواسته های معلمان است.

معلمی با 20 سال سابقه حدود 4 میلیون و 500 هزار تومان حقوق معادل 187 دلار حقوق می گیرد و اگر این عدد را در 12 ماه در سال ضرب كنیم 2250 دلار می گیریم.

به عبارت دیگر ، یک معلم سالانه فقط 2250 دلار درآمد کسب می کند ، که کمتر از متوسط ​​دستمزد ماهانه در یک کشور توسعه یافته است.
مقدار کل معادل 30 کیلوگرم گوشت قرمز است و اگر هزینه های غذا ، لباس ، مسکن ، هزینه های کودکان و همچنین خدمات عمومی را در نظر بگیریم ، شرایط سخت مالی و معیشتی معلمان را احساس خواهیم کرد.​

داستانش شبیه فیلم‌های فارسی است. با سیلی صورتش را سرخ نگه داشته و با کارگری در خانه‌های مردم کمک‌خرج زندگی بوده. قسم و آیه می‌آورد که اسمش را نیاورم. مراقب است تا حرف اضافه‌ای در دهانش سُر نخورد تا بعد از گفتنش پشیمان شود. از جزئیات اتفاق چیزی به زبان نمی‌آورد و سربسته می‌گوید که در یکی از خانه‌هایی که برای کار رفته به او تجاوز شده.

ایسنا در ادامه نوشت: «اگه شوهرم بفهمه منو می‌کشه». هر بار که این جمله را به زبان می‌آورد مردمک چشم‌هایش تا انتها باز می‌شوند. هر شب کابوس می‌بیند و آن روز شوم در خواب هم رهایش نمی‌کند. بعد از آن روز زندگی‌اش به هم ریخته و آرام و قرار ندارد. هر بار که می‌خواهد دنبالِ ظلمی را که در حقش شده، بگیرد «آبرو» مثل یک سد بزرگ جلویش دهان باز می‌کند تا مانعش شود.

سنی ندارد. جوان است، اما بالا و پایین زندگی روی صورتش خط و نشان‌های زیادی کشیده. زود ازدواج کرده، خیلی زود. نه آنکه خودش بخواهد، به زور شوهرش داده‌اند و حالا دو بچه دارد. شوهرش بیکار است و کاری که زنش انجام می‌دهد را برای خودش کسر شأن می‌داند، اما برای زنش نه! کرونا اوضاع و احوال کاری‌اش را بهم ریخته با این حال با کار در خانه‌های مردم خرجی و کرایه‌خانه را می‌دهد: «چی بگم خانوم؟ دردای من حال کیو خوب می‌کنه که بشینم سفره دلمو برات باز کنم؟ درد، درده …»

ثریا، مهاجری از افغانستان

داستان ثریا، روایت مهاجرت است. او اهل افغانستان است و سال‌ها پیش همراه مادر، ناپدری، خواهرها، برادر‌های ناتنی و شوهرش به ایران مهاجرت کرده‌اند. چهار ساله بوده که پدرش برای کار به آلمان مهاجرت می‌کند و از آن زمان تا حالا هیچ خبری از او ندارند. ثریا در افغانستان معلم بوده و الفبای آگاهی را به بچه‌ها یاد می‌داده که با تهدید طالبان بیکار می‌شود. طالبان، مادر شوهرش را که پرستار بوده، می‌کشند. برای آنان هم چاره‌ای جز ترک دیار نمی‌ماند. حالا ثریا صاحب هفت بچه قد و نیم‌قد است. شوهرش سر ساختمان‌ها کارگری و باغبانی می‌کند. خودِ ثریا هم هر صبح بچه‌های کوچک‌ترش را به بچه‌های بزرگ‌تر می‌سپارد و راهی خانه‌های مردم می‌شود تا کارهایشان را انجام دهد؛ از تمیزکاری گرفته تا آب‌دادن گل و گیاه.

کارش آنقدر سنگین است که کمرش دیگر توان ندارد و دیسکش آسیب دیده. شکمش هم یک غده بزرگ دارد که باید عمل شود، اما هر بار که تصمیم می‌گیرد این کار را انجام دهد متوجه می‌شود تو راهی دارد.

وقتی پای ثریا و خانواده‌اش به ایران می‌رسند، اطراف تهران ساکن می‌شوند. خودش و شوهرش سرایدار یک باغ می‌شوند و مادرش و بچه‌هایش هم سرایدار یک باغ دیگر. اسباب و وسایل زندگی را هم از اضافه صاحب باغ به عاریت گرفتند. حالا تعداد خانواده ثریا آنقدر زیاد شده که باید دنبال خانه بگردند.

داستان زندگی او هم پر از فراز و نشیب است و چند سال پیش و بعد از مختصر پس‌اندازی شوهرش را راضی می‌کند که به ترکیه مهاجرت کنند. هر چه جمع کرده بودند به قاچاقبر می‌دهند و راهی می‌شوند. از پیاده‌روی شبانه و یواشکی در آب‌های سرد گرفته تا زندگی سخت در کمپ مهاجران، همه را پشت سر می‌گذارند و در نهایت هم مجبور به برگشت می‌شوند. ثریا، حالا متوجه شده بیقراری و گریه‌های دختر ۶ ماهه‌شان برای شکستن دنده‌اش بوده است. بین راه، زمانی که مجبور بودند از ترس ماموران مرزی یک نفس بدوند با دخترش زمین می‌خورند و دنده بچه می‌شکند. وقتی پایشان به ایران می‌رسد همه چیز از اول شروع می‌شود. باز هم سراغ صاحبکاران قدیمی، اسباب‌های عاریتی و کار در باغ‌ها و خانه‌های مردم می‌روند.

کبری، هم مادر و هم پدر چهار دختر

۱۸ سال پیش زمانی که شوهرش به سرطان مبتلا می‌شود و از دنیا می‌رود از شهرستان به تهران می‌آید. از همان روز تا حالا صبح‌ها از خانه بیرون می‌زند و شب‌ها، زمانی که صفر تا صد کار‌های خانه‌های مردم را انجام داده به خانه خودش برمی‌گردد. از وقتی شوهرش از دنیا رفته هم پدر بچه‌هایش شده و هم مادر. کرایه و خرج خانه را می‌دهد و برای سه دخترش جهیزه خریده. ماهی یک میلیون و هفتصد هزار تومان اجاره می‌دهد: «ماه دیگه قراردادم تموم میشه. اگه صابخونه بذاره می‌شینم وگرنه که باید برم دنبال خونه.» حالا خودش مانده و یکی از دختر‌های مجردش. دختر دیگرش هم با دو بچه طلاق گرفته است.

کبری خانم ۵۸ سال دارد: «خونه این و اون کار کردم. خیلی بدبختی و بیچارگی کشیدم. اگه بخوام زندگیمو واست تعریف کنم یه شاهنامه باید بنویسی. از ۱۳ سالگی همش سختی کشیدم. هرشب که از سر کار میام با کمردرد و پادرد میرم تو رختخواب، اما خدا رو شکر تنم سالمه. هر روز سر کارم. اما خب خاطرم جمعه که مشتریام قدیمی و مطمئنن و همه این سالا منو می‌شناسن و آدمای خوب و سالمی هستن. مریضی ندارن و برای من و دخترام تو این کرونایی مشکلی پیش نیومده. وقتی هم کار می‌کنم نمیگم چقدر بدن، خودشون هر چی کرمشون برسه میدن.

مثلا دیروز از هشت صبح رفتم تا شش عصر از پنجره گرفته تا دیوارو شستم و جارو کشیدم و کلی کار دیگه ۶۰۰ هزار تومن گرفتم. خداییش کارش خیلی زیاد بود، اما خدا رو شکر از مشتریام خیلی راضی‌ام و تا حالا هیشکدومشون حق منو نخوردن و خودشونم منو به همدیگه معرفی می‌کنن. حتی یه وقتایی هم کمکم می‌کنن و خواربار و چیزای دیگه بهم میدن. خدا رو شکر درآمدم خوبه و خرج زندگیو می‌رسونم. یه وقتایی هم می‌بینی تو سه روز یه میلیون و ۲۰۰ هزار تومن کار می‌کنم. یه وقتایی هم مشتریا سبزی، باقالا و بادمجون سفارش میدن و منم براشون دُرُس می‌کنم.»

در همه سال‌هایی که کار کرده کسی به او تهمتی نزده جز یکی از نزدیک‌ترین اقوامش: «یه روز رفتم خونه یکی از فامیلا کار کردم، انگشتر طلاش گم شد و انداخت گردن من. خیلی دلم شکست، خیلی. دخترام هم خیلی ناراحت شدن و گفتن چرا یکی از مشتریای مامان ما که همه زندگیشون، حتی کلید خونشونو می‌سپارن بهش و میرن تا حالا بهش تهمت نزدن؟ خداییش هر جایی رفتم عین مادرشون باهام برخورد کردن و تا حالا کسی به چشم بد بهم نگاه نکرده. تا حالا تو هیچ خونه‌ای برای من مشکلی پیش نیومده. حتی وقتی سفره پهن می‌کنن، میگن تا شما نشینین ما هم نمی‌شینیم.»

کبری خانم ۱۳ سال بیشتر نداشته که شوهرش داده‌اند و از همان موقع با خانواده شوهر زندگی می‌کرده است: «همه کارای خانواده شوهر روی دوش من و خدا بیامرز جاریم بود. خب منم جوری تربیت شده بودم که باید هرجور سختیو تحمل می‌کردم. خیلی بدبختی کشیدم تا دخترامو بزرگ کنم. تا وقتی شوهرم زنده بود، معتاد بود و بیکار. یه سال تو زندون بود و یه سال بیرون. یه بیمه‌ای هم نداشت که برام بذاره و بره تا حداقل کمک‌خرج بشه. بعدشم که سرطان گرفت و مُرد، من با چهارتا دختر از کهگیلویه و بویراحمد اومدم تهران. حالا هم بیمه کجا بوده؟ از سرنوشتم چی برات بگم؟ هیشکدوم از دخترام حتی دیپلم هم ندارن. مشکل مالی نذاشت درس بخونن و یه دوره‌ای هر کدومشون مجبور شدن برن سرکار و کمک‌خرجم باشن تا شوهر کردن.

گفتم شوهر کنن بلکه خوشبخت بشن که اونام حالا واسه خودشون مشکل دارن. از کرایه‌خونه گرفته تا خرجای سنگین این روزا واسه زندگی. خانوم، الان همه انقدر مشکل دارن که فقط می‌تونن از پس زندگی خودشون بربیان. من انتظاری از دخترام و دامادام ندارم و نمی‌خوام سربار کسی باشم. همیشه هم به بچه‌هام گفتم حتی اگه یه چوب کبریت برام خریدن حساب کنن. میدونین این روزا هیشکی به هیشکی نیس.»

با همه این فراز و فرودها، کبری خانم از زندگی‌اش راضی است: «چرا راضی نباشم؟ اگه ناراضی باشم چیکار می‌تونم بکنم؟ خدا تن سالم بده، محتاج کسی نشیم. بچه‌هامم راضی‌ان و از کار من خجالت نمی‌کشن. میگن فقط محتاج کسی نباشیم. بعضی موقعا که مشتریا میگن دونفره برم، یکی از دخترامو با خودم می‌برم که به همه کارا برسیم. یه مدتی هم تو یه آشپزخونه آشپزی می‌کردم، اما صابکارم بیمه‌م نکرد و گفت سِنت زیاده. کارمم خوب بود. حقوقش هم خوب بود و برای بچه‌هامم غذا می‌آوردم. اما بعد از کرونا دیگه آشپزخونه هم تعطیل شد.»

کانون صنفی معلمان به مناسبت دوازدهم اردیبهشت بیانیه‌ای صادر کرده است.

به گزارش خبرنگار ایلنا، در این بیانیه می‌خوانیم: اگرچه معلمان رسمی کشور همواره از پایین بودن حقوق خود و نامتناسب بود دریافتی خود با هزینه‌های زندگی در شرایط مزمن تورمی، ناراضی و معترض بوده‌اند، اما در سال‌های اخیر معلمان غیررسمی و قراردادی که در مدارس غیردولتی تدریس می‌کنند، عموما، با وضعیت بسیار بدتری دست به گریبانند. این معلمان نه‌تنها حقوق ناچیزی دریافت می‌کنند که از حداقل‌های رسمی نیز اغلب پایین‌تر است، بلکه به دلیل بیکاری گسترده در سطح کشور به خصوص در میان جوانان تحصیلکرده، از امنیت شغلی لازم نیز برخوردار نیستند و همواره باید پاسخگوی  انتظارات بسیار بیشتری از جانب مدیران مدرسه و حتی والدین دانش‌آموزان باشند. علاوه براین اغلب بیمه نمی‌شوند و ناچار هستند که در قراردادهای واقعی و نه صوری که بناچار با موسسین این مدارس می‌بندند به همین حداقل‌ها رضایت دهند و اعتراضی هم نکنند.

در این بیانیه به مشکلات معلمان به دلیل بروز بحران کرونا، تمرکزگرایی آموزشی، ناتوانی بخش عظیمی از دانش‌اموزان در تامین نیازهای آموزش مجازی و توجه به آموزش کیفی اشاره شده است.

معلمان غیررسمی از شرایط کاری خود انتقاد بسیار دارند؛ به طور مشخص معلمان آزاد که در بخش خصوصی آموزش کار می‌کنند و ساعتی حقوق می‌گیرند.

به گزارش خبرنگار ایلنا، «بیمه نداریم؛ حقوق‌مان ساعتی است و حدود یک میلیون تومان است و در دوران کرونا در بسیاری از مدارس، عدم نیازِ ما را اعلام کرده‌اند». اینها را معلمان آزاد شاغل در بخش خصوصی می‌گویند؛ کسانی که به نوعی اولین قربانیان خصوصی‌سازی آموزش هستند.

این معلمان حقوق ساعتی وزارت کار را در پایان هر ماه به ازای ساعات تدریس می‌گیرند و بیمه ساعتی آن‌ها نیز به همین منوال به حساب تامین اجتماعی واریز می‌شود؛ با این حساب، این معلمان از منظر روابط کار و موقعیت شغلی، کارگرانِ زیرِ حداقل‌بگیر محسوب می‌شوند؛ چراکه در زمانه‌ای که حداقل دستمزد و مزایای کارگری حدود چهار میلیون تومان است، این کارگران در بسیاری از مدارس کشور، یک میلیون تومان یا حتی کمتر حقوق می‌گیرند!

مساله بعدی، فقدان امنیت شغلی و بی‌ثبات‌کاری گسترده‌ی معلمان غیررسمی است؛ در دوران کرونا، مدارس غیرانتفاعی کشور، معلم ورزش نمی‌خواهند؛ همچنین به بسیاری از کادر آموزشی در شاخه‌های دیگر، اعلام کرده‌اند فعلاً به شما نیازی نیست، بعداً کاری بود، خبرتان می‌کنیم.

بی‌ثبات‌کاری، این معلمان را از ابتدایی‌ترین حقوق و کمترین سطح از امنیت شغلی محروم کرده است؛ یکی از این معلمان می‌گوید: میزان امنیت شغلی ما از یک کارگر ساده شهرداری کمتر است؛ هر سال باید دنبال مدرسه‌ای بدویم که ما را بخواهد و با هزار منت، برای ما کلاس درس بگذارد!

معلمان غیررسمی، چه معلم آزاد باشند و شاغل در بخش خصوصی و چه معلم حق‌التدریس شاغل در بخش دولتی و چه معلم خرید خدمت یا همان به اصطلاح پیمانکاری، دستمزدشان از نصف حقوق معلمان رسمی نیز کمتر است؛ بیمه ثابتی ندارند و در نتیجه، امیدی به بازنشستگی در کار نیست؛ با کوچک‌ترین بحران و تزلزل نیز شغل خود را از دست می‌دهند؛ یک معلم خرید خدمتی که در استان یزد زندگی می‌کند؛ در این رابطه می‌گوید: روز معلم، روز ماست؛ ما که از حقوق اولیه خود محرومیم و هیچ کس صدای ما را نمی‌شنود؛ نه رتبه بندی نصیب ما می‌شود، نه افزایش حقوق و مزایا! ما معلمان غیررسمی، شهروند درجه دوم و سومِ نظام آموزشی کشور هستیم و این نظام کاست‌بندی‌شده، با عدالت هیچ همخوانی ندارد.

سوختبری در استان سیستان و بلوچستان اصلی ترین منبع درآمد مردم محروم است. سوخت‌ ‌بری در سیستان و بلوچستان مانند کولبری در کردستان زاییده فقر و تنها راه معیشت مردم می‌باشد. مردمی که با وجود ثروت‌های فراوان کشوری همچون ایران در زیر سخت‌ترین فشارهای فقر و بیکاری قرار دارند. خشکسالی و بیکاری  امان از مردم  بلوچ بریده و ناگزیرند برای تهیه لقمه نانی به تجارت مرگ روی آورند

 پیش از این دولت با صدور کارت سوخت به مرزنشینان گفته بود که قصد قانونی کردن سوخت ‌بری را دارد. اما از پیش مشخص بودکه سپاه به اسم مرزنشینان درصدد قاچاق سوخت برای دور زدن تحریم‌ها است.

روزنامه شرق در گزارشی ناچار به عمق فاجعه در این منطقه از کشور اشاره دارد. در این گزارش چنین وانمود شده که سوخت ‌بری درآمد  بالایی دارد. دروغی که حاکمیت برای پوشاندن جنایتهایش از آن استفاده می‌کند. ۲۰ سال است که سیستان  و بلوچستان گرفتار خشکسالی است. مردم و جوانان این استان که هیچ منبع درآمدی ندارند مجبور به سوخت ‌بری هستند، تا بتوانند لقمه نانی بر سفره خود و خانواده‌شان ببرند. بیشترین سود متعلق به قاچاقچیان اصلی است که اکثر آنها ایادی و مزدوران سپاه پاسداران می‌باشند.

فقر عامل اصلی سـوختبری

 نماینده مردم سراوان در مجلس به وضعیت بد مردم این منطقه که ناچار به سوخت ‌بری هستند اشاره‌ای می‌کند. وی در این رابطه می‌گوید: «متأسفانه باید بگویم شاید تنها ۱۰ درصد از کسانی که در حوزه قاچاق سوخت کار می‌کنند زندگی مطلوبی داشته باشند. چون یک روستایی قدرت تحلیل اقتصادی ندارد که بتواند برای یک کسب‌وکار پیچیده برنامه‌ریزی کند. خیلی از آن‌هایی که وارد این چرخه شدند ضرر کردند. خیلی از خانواده‌هایی که به قاچاق روی آوردند؛ نان‌آور خود را از دست دادند.»

بعد از کشتار سوخت بران توسط سپاه پاسداران، درگیری‌ و اعتراضات گسترده‌ای در شهرهای استان سیستان و بلوچستان بوقوع پیوست. این اعتراضات، موجی از حمایت هموطنان در سراسر کشور را بدنبال داشت.

درحال حاضر صدها سوخت‌بر محروم بلوچ در منطقه صفر مرزی گرفتار شده‌اند. این سوختبران مدت‌ها است که بدون آب و غذا دراین منطقه بسر می‌برند. چندی پیش یکی از سوخت‌بران گرفتار به نام فضل سبزل در اثر گرمازدگی و گرسنگی جان خودرا از دست داد. پیش از آن حداقل چهار شهروند بلوچ بدلیل نبود آب و غذا جان خودرا از دست داده بودند.

سوخت ‌بری و بازی با آتش توسط جوانان این سرزمین، نشان از وضعیت وخیم اقتصادی این میهن دارد. مردم بدلیل سیاستهای ضد مردمی و غارتگرانه این حکومت در فقر مطلق ناگزیر به انجام هر کاری هستند. جوانان بلوچ بدلیل بیکاری و نداشتن آینده روشن در مسیری می‌گذارند که پایان تلخ آن مشخص است.​

تورم افسار گسیخته عامل اصلی کاهش قدرت خرید مردم

افزایش نرخ تورم و گرانی افسار گسیخته، قدرت خرید مردم را کم و انتخاب را برایشان بسیار مشکل کرده است. اجناس در بازار فراوان است اما با قیمت گران. اقشار کم درآمد پول کافی برای خرید‌های ضروری خود را ندارند. آنها بدلیل فقر مجبور شده‌اند که الگوی مصرف خود را تغییر دهند. سیاستهای دولت در راستای حل این مشکل بی‌نتیجه بوده و فقط عامل گران شدن دوباره اجناس می‌شود. مردم ساعتها و حتی روزها در این شرایط کرونایی بایستی بدنبال روغن و شکر در خیابان‌ها سرگردان باشند.

دبیر اتحادیه بنکداران مواد غذایی در گفتگو با اقتصاد ۲۴ به تاریخ۱۲ فروردین۱۴۰۰  سیاستهای غارتگرانه دولت را علت نابسامانی‌ بازار مواد غذایی  دانست. وی دراین رابطه گفت: « تا زمانی که ارز‌های دولتی از گردونه مواد غذایی حذف نشود ما چالش کمبود و نبود کالای تنظیم بازاری را شاهدیم. بزرگترین عامل و مزاحمت برای عرضه و تقاضا، ارز‌های دولتی است که گریبان چای، برنج، روغن، شکر و حبوبات را گرفته است.»

حسنی به رشد قیمت مواد غذایی در۳ سال گذشته اشاره کرد و آنرا در یک قرن گذشته بی‌سابقه دانست.

کاهش ۳۰ درصدی قدرت خریـد مصرف کنندگان

وی در ادامه گفت: « قدرت خرید مصرف کنندگان در سه سال گذشته به یک سوم کاهش پیدا کرده است.»

افزایش قیمت‌ها از ابتدای سال ۱۴۰۰ همچنان ادامه دارد. در این مدت برنج بیش از ۳ هزار تومان در هر کیلو افزایش قیمت داشته است. حبوبات بیش از ۱۰ درصد گران شده و چای هم تا هر کیلو ۱۶۰ هزار تومان بفروش می‌رسد.

بالا رفتن قیمت‌ها باعث کم شدن قدرت خرید خانواده‌ها می‌شود. حسنی دراین رابطه می‌گوید:« در یک ماهه ابتدای سال ۱۴۰۰ نسبت به مدت مشابه سال گذشته، فروش مواد غذایی به دلیل گرانی و افزایش قیمت‌ها ۳۵ درصد کاهش داشته است.»

حسنی در پایان بر ضرورت جبران قدرت خرید مردم تاکید کرد و آنرا وظیفه حاکمیت دانست. وی دراین رابطه گفت: «برای حل این مشکل باید درآمد اقشار آسیب پذیر اصلاح و برخی از یارانه‌ها همانند یارانه روغن، مستقیم به خود خانوار‌ها پرداخت شود.»

کم شدن روزانه قدرت خرید مردم بدلیل تورم و گرانی باعث بروز نارضایتی در اقشار متوسط و ضعیف کشور شده است. این اقشار کلیه هزینه های جانبی را حذف کرده تا بتوانند حداقل معیشت خود و خانواده‌شان را تامین کنند. اما با این وضعیت در حل وفصل حداقل معیشت هم درمانده‌اند. این روزها شاهد پیوستن هر چه بیشتر مردم به لشگر گرسنگان هستیم، لشگری که سنگ بنای اعتراضات گسترده می‌باشد.​