کارگران شهرداری رودبار که تعداد آنها به ۵۵ نفر می‌رسد، با احتساب شهریورماه، ۶ ماه است حقوق دریافت نکرده‌اند. آنها زیر نظر پیمانکار بعنوان کارگر خدماتی و فضای سبز در شهرداری رودبار فعالیت می‌کنند.

یکی از کارگران شهرداری رودبار در این رابطه می‌گوید: «حدود ۵۵ کارگر شاغل در شهرداری رودبار هستیم. ما به عنوان کارگر خدماتی، فضای سبز و کارگر سایر مجموعه‌های شهرداری تحت نظارت پیمانکار تامین نیرو در مناطق مختلف شهر رودبار فعالیت می‌کنیم.»

شهریورماه ۳ ماه حقوق دریافت نکرده‌ایم و ۴ ماه نیز از دوره شورای شهر سابق سال گذشته طلبکار هستیم. بی‌توجهی به مطالباتمان باعث شده هفته گذشته کارگران دست به اعتزاض بزنند که در نتیجه آن یک ماه حقوق به حساب شمار زیادی از کارگران واریز شد؛ اما بقیه همچنان در انتظار دریافت حقوق هستند.»

این کارگر با اشاره به اینکه سابقه کارگران شـهرداری رودبـار بین ۱۰ تا ۱۵ سال در شهـرداری رودبار است، می‌گوید:

«پیمانکار فعلی شهرداری رودبار با وجود اینکه تا ۲۰ مهرماه با شهرداری قرارداد کار دارد، به تشخیص شهرداری موعد قراردادش به سر رسید؛ه اما وضعیت مطالبات باقیمانده ما کارگران مشخص نشده است.»

وی افزود: «شهرداری حدود یک میلیارد و ۷۰۰ میلیون تومان بایت دستمزد عقب‌افتاده کارگران به پیمانکار قبلی بدهی دارد. اگر قرار است پیمانکار جدید فعالیت خود را در شهرداری آغاز کند، باید تعیین تکلیف کند. در غیر این‌صورت مسئولیت پرداخت مطالبات ما کارگران برعهده او می‌باشد.»

این کارگر شهرداری رودبار ادامه می‌دهد: «ما کارگران با روزی ۸ تا ۱۲ساعت کار سخت از حداقل‌های مزدی محروم هستیم. مسئولان شهرداری به جای پیگیری مطالبات ما از پیمانکار قبلی، دستمزد عقب‌افتاده ۶ ماهه کارگران را تکذیب می‌کنند.»

مشکلی که کارگران شهرداری روبار با آن روبرو هستند نبود نظارت بر عملکرد پیمانکاران است. این مساله‌ای است که به ناکافی بودن دستمزد آنها اضافه شده است و کسی نیز پاسخگو نیست.

کارگران شـهرداری رودبار از کارفرمای اصلی می‌خواهند که برای تامین منابع مالی و پرداخت دستمزد آنها چاره‌ای بیندیشد. آنها می‌خواهند قبل از خروج کامل پیمانکار از شـهرداری رودبار، همه مطالباتشان پرداخت شود. خارج از این دست‌شان به جایی بند نبوده و نمی‌توانند مطالباتشان را پیگیری نمایند.

به دلیل سیاست‌های ضدکارگری دولت، شرکت‌های پیمـانکاری، دست باز برای بستن هر قراردادی با کارگـران دارند. بستن قراردادهای کوتاه‌مدت باعث شده، موقعیت قانونی کارگران بشدت پایین بیاید. پرداخت نکردن دستمزد و حق بیمـه، ساعات طولانی کار، اخراج دسته جمعی، پایین آوردن دستمزد کارگران نمونه‌ای از عملکرد این شرکت‌ها است.

رئیس انجمن صنفی کارگران خبار مشهد در این رابطه می‌گوید:

«با وجود مصوبه افزایش ۵۷.۴ درصدی حداقل دستمزد شورای عالی کار برای کارگران، از سال جاری حقوق روزمزدی کارگران خباز مشهد هنوز همان ۱۵۰ هزار تومان در روز به ازای ۸ ساعت کار است که با احتساب ۴ روز تعطیلی در ماه، دستمزد این کارگران کمتر از ۴ میلیون تومان (۳ میلیون و ۹۰۰ هزار تومان) پرداخت می‌شود.»

وی در رابطه با طرح کارتی کردن نان و در نظر نگرفتن دستمزد کارگران نانوایی ها می‌گوید:

«دولت قرار است که صاحبان نانوایی‌ها در جهت سامان‌دهی یارانه نان با قراردادن این کارتخوان‌ها ۱۵ درصد از منابع صرفه‌جویی یارانه‌ای را اختصاص دهد اما در عین حال هیچ رقمی برای کارگران خباز در نظر نگرفتند.»

• فشار کمرشکن بار گرانی بر کارگران نانوایی استان لرستان
• عدم بهبود وضعیت کارگران نانوایی با افزایش قیمت نان

افزایش هزینه‌ها و ثابت ماندن دستمزد کارگران نانوایی ها

نان پایه اصلی و قوت غالب بر سفره‌های مردم بخصوص اقشار کم درآمد است. دولت نان را یک کالای اساسی می‌داند. بهمین دلیل با پرداخت یارانه آرد، سعی در ثابت نگه داشتن قیمت نان دارد. اما آرد تنها ۳۰ درصد هزینه‌های یک واحد صنفی نانوایی را در برمی‌گیرد. دولت سایر هزینه را افزایش داده است. اما تلاش می‌کند، قیمت نان را ثابت نگه دارد. این تلاش به معنی پایین نگه داشتن دستمزد کارگران است. با توجه به تورم و گرانی افسارگسیخته دستمزد کارگران نانوایی حتی مانند سایر کارگران هم افزایش نیافته است. به این ترتیب سران حکومت می‌خواهند هزینه چپاول و سرقت اموال عمومی را از جیب کارگران نانوایی ها بدهند.

۲۳ شهریور, ۱۴۰۱

• ندای «اعدام نکنید!» در خیابان‌های تهران – مشاهده ویدئو

هفتمین روز تجمع خانواده زندانیان محکوم به اعدام در برابر قوه قضاییه با شعار «اعدام نکنید»

صبح روز چهارشنبه ۲۳ شهریورماه ۱۴۰۱ خانواده زندانیان محکوم به اعدام، در هفتمین روز از تجمع خود در برابر قوه قضاییه ادامه دادند. خانواده‌ها که اکثر آنها را زنان و کودکان تشکیل می‌دادند، خواستار توقف اعدام عزیزان خود شدند.

این خانواده‌ها شامل مادران، فرزندان و اعضای خانواده زندانیان محکوم به اعدام می‌باشند. آنها تجمع اعتراضی خود را علیه حکم ضدانسانی اعدام در اولین روز از کرج شروع کردند. سپس در روزهای بعد گردهمایی خود را در برابر قوه قضاییه در تهران ادامه دادند.

خانواده زندانیان محکوم به اعـدام شعار می‌دادند: «اعـدام نکنید». آنها همچنین با در دست داشتن پلاکاردهایی که روی آنها نوشته شده بود: «نه به اعـدام» «اعـدام نکنید»، به حکم اعـدام عزیزان خود اعتراض کردند.

• اعدام نکنید! ششمین روز تجمع خانواده زندانیان محکوم به اعدام زیر سایه سنگین نیروهای امنیتی در تهران + فیلم
• فیلم حمله نیروهای امنیتی و بازداشت بیش از ۲۰ تن از خانواده زندانیان محکوم به اعـدام
• فیلم چهارمین روز تجمع خانواده زندانیان محکوم به اعـدام در مقابل دفتر قوه قضاییه در تهران

بنابه خبرهای منتشر شده، روز دوشنبه ۲۱ شهریورماه ۱۴۰۱، خانواده زندانیان محکوم به اعـدام، قصد ادامه تجمع اعتراضی داشته که با واکنش نیروهای امنیتی روبرو و از ادامه گردهمایی آنها جلوگیری شد. ماموران انتظامی خانواده‌ها را تهدید کرده و به آنها گفته بودند: «همانطور که روز گذشته با شما برخورد کردیم، امروز نیز اجازه تجمع در این محل ندارید.»

گفتنی است که روز دوشنبه ۲۱ شهریورماه ۱۴۰۱، خانم آگنس کالامارد، دبیرکل سازمان عفو بین‌الملل، با خانواده زندانیان محکوم به اعـدام اعلام همبستگی نمود.

وی در پیام توئیتری نوشت: «من با بستگان مضطرب زندانیان محکوم به اعـدام در ایران که شجاعانه برای جلوگیری از اعـدام عزیزان‌شان اعتراض می‌کنند، اعلام هبستگی می‌کنم. مقامات رژیم جمهوری اسلامی باید مجازات اعـدام را که مجازاتی بی‌نهایت ظالمانه و غیرانسانی است، لغو کند.»

همچنین ۷ تن از زندانیان سیاسی در زندان رجائی‌شهر کرج، با نگارش نامه‌ای سرگشاده، افزایش احکام اعـدام را محکوم کردند. آنها با خانواده‌های معترض و مضطرب زندانیان محکوم به اعـدام، اعلام همبستگی نمودند.

این زندانیان سیاسی تاکید کردند: «تردیدی نیست که در پروسه‌ اعـدام هر نفر، لحظه‌ به دار کشیدن و جان دادن او برای عزیزانش چه قبل و چه بعد از اجرای حکم، هزاران بار تکرار و تکرار می‌شود. ما زندانیانی که برخی از آنها را در زندان می‌‌شناسیم و با آنها زندگی کرده‌‌ایم نیز هر بار و با هر کدام از آنها به دار کشیده و دوباره زنده می‌شویم.»

۲۳ شهریورماه ۱۴۰۱

در حادثه دوم یک قهرمان تیم ملی کاراته کشور به نام هیوا عزیزنجات بر اثر تیراندازی مستقیم نیروهای هنگ مرزی زخمی شد. این حادثه در منطقه هنگه‌ژال رخ داد. این کولبر جوان که از ناحیه پا مورد اصابت قرار گرفت، به بیمارستان صلاح‌الدین ایوبی بانه منتقل شد. هیوا عزیزنجات به منظور تامین هزینه‌های اردوی تیم ملی کاراته که قرار بود ‍‍۱۵مهرماه به ترکیه عازم شوند، ناچار به کولبـری شده بود.

• کشته شدن کولبر، رزگار محمدزاده با شلیک نیروهای هنگ مرزی
• زخمی شدن یک کولبر در منطقه بانه با شلیک مستقیم نیروهای هنگ مرزی

ادامه کشتار سیستماتیک کـولبران

 نیروهای هنگ مرزی بانه در منطقه مرزی هنگه‌ژال در یک اقدام وحشیانه ۲ کـولبر اهل بوکان را مورد ضرب و شتم قرار داده و آنها را زخمی کردند. در این حادثه دو کـولبر به نام‌های محمد قهرمانی براثر ضربات قنداق تفنگ از ناحیه پا وکمر زخمی شد. وی ۳۰ ساله و متاهل بود. کولـبر دیگر سیامک شاکری نام داشت که به دلیل پرتاب سنگ توسط نیروهای مرزبانی از ناحیه سر مجروح شد.

همچنین در ادامه کشتار سیستماتیک کولبـران، شامگاه روز یکشنبه ۲۰ شهریورماه ۱۴۰۱ یک کـولبر به نام سعدی کریمی از ناحیه سر و صورت و گردن مورد اصابت ۷ گلوله ساچمه‌ای قرار گرفته و زخمی شد. وی ۳۰ ساله، اهل سقز و پدر یک فرزند می‌باشد.

در همین روز یک کـولبر به نام رزگار محمد‌زاده توسط شلیک مستقیم نیروهای هنگ مرزی در منطقه هنگه‌ژال هدف قرار گرفته و کشته شد. وی ۴۰ ساله و دارای ۲ فرزند بود.

از ابتدای سال ۱۴۰۱ نیروهای امنیتی با تفنگ ساچمه‌ای، کـولبران را در ابعاد وسیع مورد هدف قرار می‌دهند. هدف از این اقدام ضدانسانی از کار انداختن و زخمی کردن شمار بیشتری از آنها است.

دیکتاتوری حاکم مردم این مناطق را بین دو راهی گرسنگی و مرگ مخیر کرده است. کولـبران ترجیح می‌دهند، در حین تلاش برای کسب نان خانواده‌هایشان، جانشان را از دست بدهند. آنها انسان‌های زحمت‌کشی هستند که غم نان دیگران را دارند. همه آنها پدر، همسر، نان‌آور خانواده و… هستند. پایان کشتار کولـبران بی‌گناه زمانی است که بنیان‌های این نظام فاسد و چپاولگر نابود شده باشد.

یکی از کارگران شهرداری زاهدان در این رابطه می‌گوید:

«من سرپرست خانواده هستم و همسرم بیمار‌ دیابتی است و پایش قطع شده است. هرماه باید هزینه‌های بالایی برای درمان او پرداخت کنم و علاوه بر آن کرایه خانه، هزینه‌های سنگین زندگی و هزاران هزار خرج دیگر هم هست و با جیب خالی نمی‌توان زندگی کرد… بیمه‌هایمان هم از سال گذشته و هم امسال عقب مانده است. من سه سال است که در شهرداری منطقه 4 کار می‌کنم و 5 سال هم در شرکت کار کرده‌ام؛ اما وضعیت قراردادهای‌مان همچنان بلاتکلیف است.»

• تجمع اعتراضی کارکنان شهرداری شوشتر در برابر دفتر شهردار
• اعتراض کارگران شهرداری زنجان به تبدیل نشدن وضعیت استخدامی

تبعیض در پرداخت توسط مقامات شهرداری

یک کارگر شهرداری زاهدان، نسبت به تبعیض در پرداخت و پاسخ مقامات دولتی به اعتراضات آنها می‌گوید:

«پرداختی‌های شهرداری به همکاران‌مان متفاوت است. انگار به هرکس هرطور دلشان می‌خواهد حقوق می‌دهند و هرچقدر که دلشان می‌خواهد پول واریز می کنند. با مدیران شهرداری  هم که صحبت می‌کنیم و از اختلاف پرداختی‌ها می‌گوییم، می گویند: «حقوق ما همین است می‌خواهید کار کنید، نمی‌خواهید نکنید. »

این کارگران تحت قرارداد مستقیم شهرداری هستند و با گذشت ۶ ماه از سال جدید تاکنون با آنها قرارداد جدیدی  امضا نشده است. این  کارگران نزدیک به ۱۰۰ نفر می‌باشند. همگی آنها در وضعیت بلاتکلیفی بسر برده و در ماه‌های گذشته دستمزد خود را دریافت نکرده‌اند.

به دلیل سیاست‌های ضدکارگری دولت، شهرداری‌ها دست باز برای بستن هر قراردادی با کارگران دارند. بستن قراردادهای کوتاه مدت باعث شده، موقعیت قانونی کارگران بشدت پایین بیاید. پرداخت نکردن دستمزد و حق بیمه، ساعات طولانی کار، اخراج دسته جمعی، پایین آوردن دستمزد کارگران نمونه‌ای از عملکرد این شرکت‌ها است.

۲۲ شهریور, ۱۴۰۱

یکی از کارکنان شهرداری شوشتر در رابطه با پرداخت نشدن حقوق و بیمه خود و همکارانش می‌گوید:

«۳ماه از حقوق و سه ماه بیمه معوقه کارگران مجموعه شهرداری شوشتر هنوز پرداخت نشده است. در عین حال اخیرا بودجه خاصی برای پرداخت مطالبات مزدی و بیمه کارگران از سوی دولت در اختیار شهرداری‌ها قرارگرفته است که سهم شهرداری شوشتر حدود ۱۲۰ میلیارد تومان است. بر همین اساس روز گذشته بخشنامه‌ای از سوی استانداری استان خوزستان به شهرداری استان از جمله شوشتر ابلاغ شده که در آن پرداخت حقوق معوقه و بیمه کارگران در اولویت هزینه‌های شهرداری قرار گرفته است.»

• اعتراض کارگران شهرداری شوشتر نسبت به ۴ ماه دستمزد عقب افتاده
• اعتراض کارگران شهرداری زنجان به تبدیل نشدن وضعیت استخدامی

پرداخت نکردن حقوق با داشتن ردیف بودجه آن

وی در ادامه به پرداخت نشدن معوقات کارگران و کارکنان شهرداری شوشتر اشاره کرده و ادامه می‌دهد:

«در مجموع شهرداری برای پرداخت طلب سه ماهه کارگران حدود ۲۱ تا ۲۲ میلیارد تومان منابع مالی نیاز دارد که این رقم به نسبت ۱۲۰ میلیارد تومان کمک دولت به شهرداری شوشتر رقم بالایی نیست و شهرداری می‌تواند مابقی این پول را برای انجام پروژه‌های عمرانی و آبادانی شهر خرج کند.»

به گفته کارکنان شهرداری شوشتر اعضای شورای شهر مخالف پرداخت حقوق و دستمزد‌های معوقه هستند و تلاش می‌کنند که به اسم خرج پروژه کردن پول‌های را به سرقت ببرند. مقامات دولتی نیز تاکنون به خواسته کارکنان توجهی نکرده‌اند.

دیرکرد در پرداخت حقوق، استثمار دوچندان کارکنان شهرداری است. از یک سو با پرداخت حقوق‌های اندک آنها را استثمار می‌کنند. از سوی دیگر با دیرکرد در پرداخت، ارزش آن کمتر می‌شود. به این صورت مقامات دولتی، حقوق کارمندان را ۲ بار به سرقت می‌برند.