به گزارش خبرنگار ایلنا، برخلاف آنچه مقامات دولتی ادعا میکنند، نرخ حوادث کار و فوتیهای ناشی از آن در کشور در حال افزایش است. تحلیل دادههای رسمی نشان میدهد که در هر ماه از سال ۱۴۰۳، چیزی حدود ۲۰۰ کارگر در اثر حادثه ناشی از کار جان خود را از دست دادهاند؛ رقم بالای شاخصِ «فوت ماهانه کارگران بر اثر حادثه کار» نشان میدهد که رعایت اصول و تمهیدات ایمنی برای کارفرمایان و در سطحی فراتر، برای مسئولان و کاربدستان اصلاً جدی نیست.
برای پی بردن به عمق فاجعه، بهتر است ابتدا نگاهی به آخرین آمارهای این حوزه بیندازیم؛ بر اساس دادههای مرکز آمار، تعداد مرگ و میر ناشی از حوادث کار در ایران در سالهای اخیر به طرز نگرانکنندهای افزایش یافته است. از سال ۱۳۹۷ تا ۱۴۰۲، این آمار از ۱۶۲۵ نفر به ۲۱۱۵ نفر رسیده که نشاندهنده افزایش ۳۰ درصدی است.
دادههای تفکیکی، این نمودار صعودی را به تصویر میکشند؛ در سال ۱۳۹۸ تعداد مرگ و میر ناشی از حوادث کار ۱۶۵۵ نفر بود؛، سال ۱۳۹۹ این آمار با یک افزایش جزیی به ۱۷۵۵ نفر رسید، سال ۱۴۰۰ تعداد جانباختگان به ۱۸۱۷ نفر افزایش یافت، سال ۱۴۰۱ تعداد مرگ و میر به ۱۹۰۰ نفر نزدیک شد و در سال ۱۴۰۲ با افزایش بیسابقه به ۲۱۱۵ نفر رسید. بنابراین تعداد فوتیهای حادثه کار از ۱۶۵۵ نفر در سال ۱۳۹۸ به ۲۱۱۵ نفر در سال ۱۴۰۲ رسیده است، یا به عبارتی در این بازه زمانی ۳۰ درصد افزایش داشته است که افزایش به نسبت چشمگیریست و میتواند زنگهای هشدار و خطر را به صدا دربیاورد.
اما در سال ۱۴۰۳، اوضاع نگرانکنندهتر هم شده است؛ بر اساس آمار سازمان پزشکی قانونی کشور، در شش ماه نخست سال جاری هزار و ۷۷ کارگر بر اثر حوادث کار جان خود را از دست دادند. برهمین اساس، میزان فوتیهای ناشی از حوادث کار در شش ماه نخست امسال نسبت به مدت مشابه سال قبل ۱۵.۷ درصد افزایش داشته است. سال قبل آمار فوتیهای ناشی از حادثه کار در مدت زمان مشابه، ۹۳۱ نفر بوده است.
مطابق این گزارش رسمی، فوتیهای حادثه کار طی شش ماه نخست امسال، هزار و ۶۶ مورد مرد و ۱۱ نفر زن بودند. استانهای تهران با ۲۱۷، اصفهان با ۸۱ و مازندران با ۷۰ متوفی، بیشترین آمار مرگهای حوادث کار را در فاصله فروردین تا شهریور امسال داشتند.
بیشترین علت فوت در حوادث کار «سقوط از بلندی» بوده است، بهطوری که طی این مدت ۴۹۸ نفر بر اثر افتادن، جان خود را از دست دادند. پس از آن «اصابت جسم سخت» با ۲۴۶ متوفی بیشترین آمار فوتی در حوادث کار را به خود اختصاص داده است. «برقگرفتگی» با ۱۵۵، «سوختگی» با ۶۵ و «کمبود اکسیژن» با ۳۵ متوفی در رتبههای بعدی عوامل فوت بر اثر حوادث کار قرار دارند. در این گزارش به علت مرگ ۷۸ کارگر اشاره نشده است.
مرگ ۱۰۷۷ کارگر در ششماهه نخست سال ۱۴۰۳، به معنای مرگ حدود ۲۰۰ کارگر در هر ماه بر اثر حادثه کار است؛ به این ترتیب، در هر هفته، حدود ۵۰ کارگر بر اثر حادثه کار و بیتوجهی و اهمال کارفرمایان و عدم نظارت بازرسان کار جان خود را از دست میدهند.
«احسان سهرابی» فعال کارگری و عضو اسبق شورایعالی حفاظت فنی با انتقاد از بیتوجهی وزارت کار به مقوله ایمنی کارگران میگوید: هرچند دادههای وزارت کار و تامین اجتماعی در ارتباط با نرخ فوتیهای حادثه کار معمولاً پایینتر و حداقلیست اما مبنای قابل اعتماد، دادهها و اطلاعات سازمان پزشکی قانونیست؛ بر این اساس، ما شاهد افزایش چشمگیر نرخ حوادث کار و فوت کارگران در طول زمان هستیم؛ هر سال، نرخ کارگرانی که قربانی فقدان ایمنی میشوند، به نسبت سالهای قبل افزایش مییابد.
او تاکید میکند: اگر آمار کلی سال ۱۴۰۳ در حوزه حوادث کار از سوی پزشکی قانونی کشور منتشر شود، متوجه خواهیم شد که در این زمینه بازهم رکورد زدهایم. ایمنی در کارگاهها جدی گرفته نمیشود و متاسفانه هشدارها گوش شنوایی نمییابد.
انتهای پیام/ایلنا۵/۰۱/۱۴۰۴
