به گزارش خبرگزاری هرانا به نقل از همشهری، ۴۲ کارگر شاغل در پروژه ساخت سد مخزنی شهر بیجار استان گیلان، دستکم ۱۴ ماه مزد پرداخت نشده طلب دارند و پنج نفر از کارگران این پروژه از پایان آبان همزمان با اتمام قرار داد بیکار شدهاند.
به گفته کارگران سد مخزنی شهر بیجار، آنها از طریق یک شرکت دسته دو تامین نیرو با نظارت شرکت آب و منطقهای گیلان در منطقه روستایی شهر بیجار روی رودخانه «زیلکی» مشغول کارند.
این کارگران که هنوز حق سنوات و عیدی و پاداش پایان سال ۹۸ خود را از کارفرما طلبکارند، گفتند: “پیمانکاری که ما در استخدامش هستیم حدود ۸ ما حقوق سال گذشته را به همراه ۶ ماه حقوق سال جاری به ما بدهکار است. همچنین حق بیمه کارگران این پروژه با مشکل پرداخت مواجه است، به طوری که دفترچههای درمانی ما در برخی از ماههای سال فاقد اعتبار میشود”.
این کارگران اظهار داشتند: “آخرین حقوقی که دریافت کردهایم حدود یک هفته پیش بوده که کارفرما به صورت علیالحساب مبلغ ۳ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان به حسابمان واریز کرد. در عین حال اردیبهشت ماه سال جاری مبلغ ۲ میلیون تومان دریافت کردیم”.
کارگران سد مخزنی شهر بیجار گفتند: “در این پروژه عمرانی که از آذرماه ۸۶ آغاز شده است، بیش از ۳۷۰ نفر مشغول کار بودند که به مرور با اتمام بخشهایی از پروژه، تعداد کارگران به کمتر ۴۲ نفر کاهش پیدا کرد که اکنون در بخشهای پایانی پروژه مشغول انجام کارهای تاسیسات و برق هستند”.
کارگران در ادامه افزودند: “طی چند سال گذشته که با چند شرکت پیمانکاری همکاری شغلی داشتهایم، بخشی از مطالباتمان در زمان هر یک از این پیمانکاران پرداخت نشده است، به همین دلیل تعدادی از همکاران در پیگیری مطالبات معوقه خود به اداره کار شهرستان رودبار که در شهر منجیل واقع شده، مراجعه کرده و پرونده شکایت آنها در دست رسیدگی است”.
کارگران شاغل در پروژه سد شهر بیجار درباره وضعیت یکی از همکاران اخراجی خود گفتند: “کارفرما در حالی تصمیم به تعدیل تعدادی از همکاران ما گرفت که یکی از آنها اخیرا حین کار در این پروژه دچار مصدومیت از ناحیه انگشتان دست شد. با وجود آنکه روند درمانی این کارگر مصدوم از همان روز حادثه آغاز شد، اما رسیدگی کافی حین درمان به او و خانواده وی انجام نشد و این کارگر تمام مخارج مربوط به درمان خود را بشخصه پرداخت کرد”.
کارگران پیمانی پروژه سد شهر بیجار خواستار آن هستند تا مدیرعامل آب منطقهای گیلان در مقام کارفرمای اصلی چارهای برای تامین منابع مالی این پروژه عمرانی و پرداخت دستمزد نیروی کار بیندیشد. آنها گفتند: “اگر قرار است مشکلات به همان صورت قبل استمرار داشته باشد، کارگران امنیت شغلی خود را از دست میدهند”.
این کارگران در ادامه بیان کردند: “وقتی برای پیگیری مشکلاتمان به دفتر پیمانکار مراجعه میکنیم، با بیتوجهی مسئولان این شرکت روبهرو می شویم”.
کارگران پروژه سد شهر بیجار در پایان خاطرنشان کردند: “کارفرما در پرداخت مطالبات معوقه کارگران هیچ عکسالعملی جدی از خود نشان نمیدهد و ما با رسانهای کردن مشکلاتمان منتظریم شاید مسئولان استانی حرکتی از خود نشان دهند”.
رئیس کانون هماهنگی شوراهای اسلامی کار استان گیلان با تایید معوقات مزدی ۱۴ ماهه کارگران سد شهر بیجار گفت: “در حال حاضر یکی از اصلیترین مشکلات از دست رفتن امنیت شغلی کارگران است. مطالبات کارگران سد شهر بیجار مربوط به چندین ماه حقوق سال جاری و گذشته است و این کارگران برای پیگیری مشکلات خود از ترس اخراج، جرات حرف زدن و اعتراض ندارند”.
غلامرضا خوالگر با اشاره به اخراج کارگران سد شهر بیجار گفت: “متاسفانه در روزهای گذشته باخبر شدیم تعدادی کارگر با سابقه این پروژه علیرغم داشتن ماهها معوقات مزدی و بیمهای از کار بیکار شدهاند و از قرار معلوم قراداد این کارگران به صورت یک ماهه بسته میشده و اکنون به اتمام رسیده است”.
به گفته وی، اهم مشکلات کارگران این پروژه و سایر پروژهایی که دچار مشکل هستند، ناکارایی مدیران شرکتهای پیمانکاری طرف قرارداد با شرکت آب منطقهای گیلان است که بدون بررسی سوابق کاری آنها در این پروژه و سایر پروژهای عمرانی استان مشغول به فعالیت میشوند.
اخراج کارگران پارس جنوبی در خلیج فارس
به گزارش ایلنا، طی روز های گذشته تعدادی از کارگران غیر رسمی پارس جنوبی از محل کار خود اخراج شده اند.
بر اساس این گزارش، این کارگران که خارج از شمول قانون کار و تحت پوشش یک مقررات خاص به نام «مقررات اشتغال مناطق آزاد و ویژه اقتصادی» کار میکنند، از پایینترین سطح حقوق شغلی برخوردارند.
یکی از کارگران پیمانکاری یکی از فاز های عسلویه میگوید: “هیچ حمایتی از ما کارگران پیمانکاری صورت نمیگیرد؛ درحالیکه رسمیها پشت میزهای خودشان نشستهاند و کارهای سادهترِ دفتری را انجام میدهند، ما کارگران پیمانکاری، دشوارترین و کلیدیترین فعالیتهای صنایع نفت و گاز را انجام میدهیم اما از کمترین میزان حقوق و حق اعتراض برخورداریم”.
در این شرایط، ظاهراً هیچ نهادی خود را مسئول بیکاری اخیر کارگران پارس جنوبی نمیداند. از یک طرف، وزارت نفت و منطقه ویژه مسئول ساماندهی اشتغال نیروی انسانی است؛ از طرف دیگر، بخش اعظم کارگران در عسلویه، پیمانکاری و طرف قرارداد با شرکتهای خصوصی هستند؛
در پی بیکاری کارگران در پارس جنوبی، نماینده مردم دشتستان در مجلس، در تذکری به وزیر کار و وزیر نفت خواستار تدبیری برای جلوگیری از این روند شده بود که وزیر کار در پاسخی به نماینده دشتستان، عملکرد اداره کار و خدمات و اشتغال منطقه ویژه پارس را غیرقانونی دانسته است.
یکی دیگر از کارگران با سابقه این مجموعه گفت: “کارفرمایان پیمانکاری در مناطق آزاد خیلی راحت از حقوق و مزایای مزدی کارگران چشم پوشی می کنند؛ کارگران ماهها حقوق نمیگیرند و وقتی هم پرداختها انجام میشود، بسیار حداقلی و ناکافی است. کارگرِ متضرر شده اگر بخواهد شکایت کند، دستش به جایی بند نیست و خیلی وقت ها کارفرمای خاطی از منطقه رفته و دست کارگر به او نمیرسد!”.
این فعال کارگری پروژهای افزود: “من کارگرانی را میشناسم که بعد از چهل یا ۵۰ سال کار تخصصی و مدام در مناطق آزاد، هنوز نمیتواند بازنشست شود چون پیمانکاران حق بیمه او را به موقع به حساب سازمان تامین اجتماعی واریز نکردهاند”.
به گفته وی، بالاترین سطحِ مقررات زدایی که در دهههای گذشته اتفاق افتاده، خروج مناطق آزاد و ویژه اقتصادی از شمول قانون کار و مجوز صادر کردن برای ورود بیامان پیمانکاران به مناطق پالایشگاهی و نفتی بوده است.
به این ترتیب، کارگران متخصص و فنی که باید در جرگهی «کارگران ماهر و دارای دستمزد بالا» طبقهبندی شوند، تبدیل به کارگران حداقل بگیر و موقت شدهاند که خیلی راحت طعمه تعدیل و احراج میشوند.
