به گزارش خبرنگار ایلنا، کوروش شریعتی (نماینده جمعی از معلمان غیر رسمی) در خصوص اوضاعِ بد معلمانی که با قراردادهای، خرید خدمات، نهضت سوادآموزی، سرباز معلم، پیش دبستانی و… کار می‌کنند، گفت: بخش قابل توجهی از فضای تعلیم و تربیت را معلمانی برعهده گرفته‌اند که قرارداد مستقیم با آموزش و پروش ندارند و حقوق‌شان آنقدر ناچیز است که حتی خرجِ تأمین هزینه‌های رفت و آمد آن‌ها به محل کار هم نمی‌شود.

وی بیان کرد: این معلمان تمام سختی‌های این راه را به جان خریده‌اند و سال‌ها با حقوق ناچیز و در حالی که بسیاری از آن‌ها تحصیلاتِ دانشگاهی و تکمیلی دارند، معلمی کرده‌اند. سال‌ها با حقوقِ بسیار ناچیز کار کرده‌اند به این امید آن که روزی به استخدام آموزش و پرورش در بیایند اما در کمال ناباوری مورد بی‌مهری قرار می‌گیرند و با این استدلالِ غلط که آن‌ها توانِ و صلاحیتِ آموزش را ندارند، با درخواستِ تبدیل وضعیتشان موافقت نمی‌شود.

شریعتی بیان کرد: کسانی که این معلمان را فاقد صلاحیت می‌دانند بگویند چرا تا به امروز از آن‌ها برای کمبودِ نیروی آموزش و پرورش استفاده کرده‌اند؟ اگر صلاحیت نداشتند چرا سال‌ها به فررزندانمان آموزش داده‌اند؟

وی ادامه داد: سالهاست که طرح‌هایی برای تبدیل وضعیتِ این معلمان در مجلس و وزارت آموزش و پرورش مطرح می‌شود اما هیچ کدام از آن‌ها به نتیجه نرسیده است.

شریعتی گفت: در روز و هفته‌ای که به نامِ معلمان نامگذاری شده این معلمان را فراموش نکنیم که بدونِ آنکه بهره‌ای مالی از معلمی برده باشند، مسئله‌ی کمبود نیروی آموزش و پرورش به خصوص در نقاط دورافتاده را تا حدی جبران کرده‌اند. باید به فکر آن‌ها بود و مهم‌ترین کاری که می‌شود برای آن‌ها کرد تبدیل وضعیتِ این معلمان است.

وی تاکید کرد: بهترین هدیه از طرف مجلس و آموزش پرورش در این روز برای نیروهای غیررسمی آموزش پرورش می‌توانست تعیین تکلیف این نیروها و دادنِ امنیتِ شغلی به آن‌ها باشد. امیدوارم در سال جاری نمایندگان جدید و وزارت آموزش پرورش فکری به حال این نمایندگان بکنند

ایلنا۱۴/۰۲/۱۴۰۳

به گزارش ایلنا، در این مراسم نصرالله دریابیگی ضمن آرزوی سلامتی و طول عمر با عزت برای مقام معظم رهبری و مسئولین دلسوز نظام، گفت: همه کسانی که با زبانشان،با قلبشان ،با قلمشان ،با قدمشان صادقانه به حمایت از محرومان و مستضعفان و کارگران می پردازند قدردانی و تشکر می کنم .

وی بیان داشت: بی شک حمایت از جامعه کارگری به معنای تقویت پایه های اقتصادی جامعه است و باید بیش از پیش کرامت انسانی کارگران و بازنشستگان حفظ شود.

دریابیگی با بیان اینکه خود را ۴۲ سال خادم جامعه کارگری می داند گفت: ۳۴ سال در استان مازندران ستاد هفته کارگر بطور مستمر برگزار کرده ام و دغدغه ام در این دوران فقط بهبود معیشت و رفاه ،آرامش و رضایت کارگران و مطالبه به حق این قشر شریف بوده است.

دریابیگی کارگران را خط مقدم تولید و پیشرفت اقتصادی جامعه برشمرد و گفت: امروز روز کارگر محدود به مکان و زمان خاصی محدود در ایران نیست بلکه یک روز بین المللی و جهانی است .امروز روز حق گویی، حق طلبی، مطالبه گری، استیفای حقوقه حقه کارگران مظلوم دنیا است.

وی در بخش دیگری از سخنان خود به تحقق فرمایشات مقام معظم رهبری در راستای رفاه حال کارگران و مناسب سازی معیشت و امنیت شغلی آنان اشاره کرد و گفت: برای ما هر روز روز کارگر است و باید صدای مظلومیت و صدای حق ما که همان مسئله معیشت، درمان رایگان و لغو قرارداد موقت است را به گوش مسئولین برسانیم و آن ها هم به وظیفه خودشان عمل کنند.

تبعیض در حقوق و دستمزد، خیانت به کارگران است

دریابیگی تبعیض در دستمزد را خیانت به کارگران دانست و گفت: حقوق و دستمزد امسال براساس قانون کار نیست چرا که هم در حوزه بازنشستگان و حقوق بگیران حداقل و سایر سطوح و هم در حوزه کارگران تورم و سبد هزینه معیشت باید در حقوق آنان اعمال و لحاظ شود که همین دو مورد در مزد منطقه ای صادق است.

وی در پایان گفت: برخورد شورای عالی در خصوص حقوق و دستمزد امسال مورد تائید ما نبوده و نخواهد بود .ایلنا۱۳/۰۲/۱۴۰۳

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، روز چهارشنبه دوازدهم اردیبهشت ۱۴۰۳، چهار واحد صنفی متعلق به شهروند بهائی در شهرستانهای شهرکرد و فرخشهر پلمب شدند.

هویت این چهار شهروند، سینا موقن، پدرام احمدی و فرشاد موقن دارای واحد های صنفی رادیاتور، اگزوز و باطری سازی در شهرستان شهرکرد و بهنام محمدعلی پور دارای واحد صنفی رادیاتور و اگزوز سازی در شهرستان فرخشهر توسط هرانا احراز شده است.

یک منبع مطلع نزدیک به خانواده یکی از این شهروندان ضمن تایید این خبر به هرانا گفت: “در این ۴ واحد صنفی ۷ شهروند بهائی و غیر بهائی که سرپرست خانواده هستند، مشغول به فعالیت روزانه بودند. پلمب محل کسب این شهروندان بهائی روز گذشته ساعت حدود ۵ بعد از ظهر به دلیل تعطیلات عید رضوان، توسط ماموران اداره اماکن صورت گرفته است.”

شهروندان بهائی بر اساس باور دینی خود اماکن کسب خود را طی ۹ روز پراکنده سال به هدف اجرای مناسک مذهبی تعطیل می‌کنند. اما دستگاه‌های انتظامی و امنیتی علیرغم حقوق مشخص قانونی و شهروندی افراد در عمل به باورهای دینی خود و نحوه مدیریت اماکن تجاری خود، به پلمپ اماکن کسب آنان اقدام می کنند.

اقدام به پلمب مراکز صنفی شهروندان بهائی مانند سالیان گذشته در حالی انجام می‌شود که براساس بند ب ماده ۲۸ قانون نظام صنفی، صاحبین واحد صنفی می‌توانند تا سقف ۱۵ روز در سال واحد صنفی خود را بدون اطلاع اتحادیه تعطیل نمایند.هرانا ۱۳/۰۲/۱۴۰۳

علی اصغر دهسنگی در گفتگو با خبرنگار ایلنا، با بیان اینکه امروز کارگران ساختمانی از ابتدایی‌ترین حق خود محروم هستند، گفت: کارگران ساختمانی بیشترین آمارِ حوادث کار را دارند، امنیتِ شغلی‌شان پایین است، درگیرِ بیکاری فصلی هستند و معیشت‌شان بد است و با همه‌ی این مشکلات، همچنان از سهمیه بیمه محروم هستند و آن‌ها که بیمه شده‌اند هم نگرانِ قطع سهمیه بیمه‌شان هستند.

رئیس هئیت مدیره کانون انجمن‌های صنفی کارگران ساختمانی گلستان افزود: در حال حاضر بالغ بر ۳ هزار کارگران ساختمانی در استان گلستان فاقد بیمه تامین اجتماعی هستند و این تعداد درحال افزایش است. بیشتر کارگران ساختمانی دچار حوادث کار فرسودگی جسم و روح می‌شوند و گاها قادر به کار نیستند. باتوجه به اینکه این کارگران از مزایای سختی و زیان آوری کار استفاده نمی‌کنند دچار مشکلات زیادی هستند که باید به آن رسیدگی شود.

دهسنگی افزود: بیمه کارگران ساختمانی طی سنوات گذشته به بهانه‌های مختلف قطع شده است؛ سازمان تأمین اجتماعی کمبودِ منابعِ این سازمان را دلیلِ‌ عدم بیمه کارگران ساختمانی دانسته و در طول این سال‌ها با بازرسی‌های سختگیرانه و آیین‌نامه‌های مختلف، بیمه کارگران بسیاری را قطع کرده است. در نتیجه این اقدام سختگیرانه بسیاری از کارگران دارای بیمه هم از ترس قطع شدن بیمه‌شان با ترس و استرس به کار روزانه خود می‌پردازند.ایلنا۱۳/۰۲/۱۴۰۳

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، محمد پارسی از اعلام جرم و تشکیل پرونده قضایی علیه خود خبر داد.

آقای پارسی ضمن انتشار این خبر، نوشت: با اعلام جرم دادستان در دادسرای فرهنگ و رسانه به دلیل “نوشتن مطالبی در خصوص جزئیات کشته شدن نیکا شاکرمی” با تشکیل پرونده قضایی روبرو شده ام.

در روزهای اخیر، یک گزارش تحقیقی توسط سایت خبری بی بی سی منتشر شد و ابعاد و جزییات تازه ای از تعرض و قتل نیکا شاکرمی در جریان اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ را افشا کرد. کاربران فضای مجازی و فعالان رسانه ای، به طور گسترده به این موضوع واکنش نشان دادند و شماری از آنان با تشکیل پرونده قضایی مواجه شده اند.

محمد پارسی، روزنامه نگار و سردبیر نشریه ادبی کندو، پیشتر نیز از بابت فعالیت های خود سابقه برخوردهای قضایی را دارد.هرانا ۱۳/۰۲/۱۴۰۳

به گزارش خبرنگار ایلنا، بدنبال اعتراضات گسترده کارگران گروه ملی فولاد اهواز در مقاطع مختلف که ریشه در مسایل صنفی و معیشتی این کارگران داشته، بانک ملی به عنوان سهامدار اصلی گروه ملی فولاد اهواز به این نتیجه رسید که مدیرعامل گروه را تغییر دهد.

پس از تغییر مدیرعامل گروه ملی فولاد اهواز و معرفی مدیرعامل جدید، برخی منابع کارگری از پلمب دفاتر اداری مالی و حسابداری کارخانه دادند.

خبرنگار ایلنا طی تماس‌ با بانک ملی تلاش کرد تا علت پلمب دفاتر گروه ملی فولاد اهواز را جویا شود که تا لحظه انتشار این خبر پاسخی از بانک ملی دریافت نشد اما میثم قنواتی (از کارگران اخراجی گروه ملی فولاد ایران) با تایید این خبر اظهار کرد: شنیده‌های ما از پرسنل شرکت حاکی از این است که دستگاه‌های نظارتی و امنیتی با ورود به شرکت به دلیل وجود شائبه فساد و بررسی اسناد، کلیه دفاتر اداری و مالی گروه ملی را پلمپ کردند.

وی افزود: کارگران گروه ملی فولاد از دو سال قبل شائبه وجود فساد در مجموعه را مطرح کرده بودند و اتفاق اخیر  تایید حقانیت تلاش کارگران برای حفظ شرکت است.ایلنا ۱۲/۰۲/۱۴۰۳

به گزارش خبرنگار ایلنا، امروز (دوازدهم اردیبهشت) علی بهادری جهرمی، سخنگوی دولت، از تصویب افزایش حقوق بازنشستگان تامین اجتماعی در هیات دولت خبر داد و گفت: بازنشسته‌ای که همسر و یک فرزند داشته باشد حداقل حقوقش برای سال جاری بالای ۱۰ میلیون تومان خواهد بود. برای سایر سطوح هم ۲۲ درصد به اضافه عدد ثابتی که مطابق روال هر ساله بود افزایش حقوق اعمال خواهد شد.

حسن ایزدان (بازرس کانون بازنشستگان کارگری تهران) با انتقاد از این مصوبه به ایلنا گفت: متاسفانه رقم افزایش مصوب بسیار ناچیز است و کف حقوق تمام بازنشستگان را به ۱۰ میلیون تومان هم نرسانده‌اند.

وی با تاکید بر اینکه خواسته بازنشستگان اجرای بی‌تنازل ماده ۹۶ قانون تامین اجتماعی بود، افزود: آقای سخنگوی دولت! بسیاری از بازنشستگان همسر یا فرزند تحت تکفل ندارند که حق همسر یا حق عائله‌مندی بگیرند، بنابراین دریافتی‌شان ده میلیون تومان هم نمی‌شود.

ایزدان اضافه کرد: خانم‌های کارگر در زمان بازنشستگی، حق عائله‌مندی نمی‌گیرند و این در حالیست که بسیاری از آن‌ها سرپرست خانوار و تنها نان‌آور خانواده هستند؛ پس اینها هم حقوق‌شان ۱۰ میلیون تومان نمی‌شود.

به گفته وی، با این ارقام ناچیز، دریافتی بسیاری از بازنشستگان تامین اجتماعی به ۱۰ میلیون تومان یعنی یک سوم خط فقر هم نمی‌رسد و این، ناعادلانه است.ایلنا۱۲/۰۲/۱۴۰۳

به گزارش خبرنگار ایلنا، روایت تلخ پرسنل و نیروهای اخراجی شرکت شهرک‌های صنعتی فارس آن زمان تلخ‌تر می‌شود که خبر می‌رسد؛ یکی از نیروهای این شرکت که طی روزهای گذشته از کار بیکار شده است؛ در سانحه تصادف رانندگی چشم از دنیا فرو می‌بندد.

فرقی ندارد که چند سال سابقه و خدمات گوناگون به سازمان داشته باشید وقتش که فرا رسد به راحتی توسط مدیران اخراج خواهید شد بدون آن که آن‌ها در این شرایط اقتصادی ذره‌ای به ادامه زندگی‌ات فکر کرده باشند.

بعید است مسئولان صدای مان را شنیده باشند

یکی از پرسنل تعدیل شده شرکت شهرک‌های صنعتی فارس با اشاره به اینکه شرکت‌های مشاور تنها حقوق به ما پرداخت می‌کردند، می‌گوید: به رغم اینکه به بنده شفاهی اعلام شد چند نفر باید از شرکت شهرک‌های صنعتی فارس بروند مسئولان این شرکت ۲۷ اسفند ماه سال گذشته نامه اخراج را به ما تحویل دادند.

وی معتقد است پیگیری‌ها نتیجه‌ای ندارد و به رغم اینکه مسئولان عنوان می‌کنند که به دلیل نبود بودجه اقدام به اخراج پرسنل کرده‌اند اما شرکت شهرک‌های صنعتی فارس زمینی را در شهرک صنعتی شیراز در مزایده با قیمتی چند برابر به صنعتگران می‌فروشد که از محل فروش این زمین‌ها می‌توانست حقوق تمام پرسنل خود را پرداخت کند.

این نیروی تعدیل شده می‌افزاید: امروز برای ورود به هر کاری شرایط سنی لازم است و با توجه به این موضوع من و امثال بنده را دیگر هر جایی به کار نمی‌گیرند و تنها مجبوریم جهت کسب درآمد و گذراندن امرار و معاش به مشاغلی رو بیاوریم که درشان این سابقه و کار نباشد.

وی با اشاره به اینکه مسئولان شرکت شهرک‌های صنعتی فارس در روزهای پایانی سال گذشته عنوان کردند که به دلیل اتمام قرارداد دیگر تمایل به ادامه همکاری با برخی پرسنل را ندارند، ادامه می‌دهد: در ۲۰ سال گذشته حدود ۷ مدیرعامل بر مسند مدیریت شرکت شهرک‌های صنعتی فارس تکیه زده‌اند اما در بحرانی‌ترین شرایط هم مدیران اقدام به اخراج نیروها نکردند.

بیمه بیکاری گره‌ای از کار ما باز نمی‌کند

این نیروی تعدیل شده با اشاره به اینکه بعید است صدای نیروهای تعدیل شده شرکت شهرک‌های صنعتی فارس به گوش مسئولی رسیده باشد، بیان می‌کند: مسئولان صدای ما را بشنوند؛ وقتی مدیری از یک استان دیگر وارد فارس می‌شود و نیرویی که حدود دو دهه است در این شرکت فعالیت کرده را به راحتی اخراج می‌کند، نشان از قدرت او دارد.

وی با بیان اینکه بدترین شرایط اقتصادی را سپری می‌کنیم، می‌گوید: متاسفانه نیروهای قراردادی شرکت شهرک‌های صنعتی فارس با مشکلات متعددی مواجه هستند.

این نیروی اخراج شده در ادامه با بیان اینکه آیا واقعا حقوق نیروهای قراردادی آن قدر بالا است که مسئولان از توان پرداخت آن برنمی‌آیند، تصریح می‌کند: بسیاری از نیروهای اخراج شده با سابقه شرکت شهرک‌های صنعتی فارس جوانی خود را در این سازمان صرف کرده‌اند و مسئولان باید به این موضوعات نگاه و دقت ویژه‌ای داشته باشند.

این نیرو تعدیل شده می‌افزاید: در شرایط فعلی بیمه بیکاری هم گره‌ای از کار ما بازنمی‌کند؛ مسئولان کاری برای نیروهای اخراج شده انجام نمی‌دهند و نمایندگان مجلس هم فریادرس نیستند.

اخراج بانوان در زمان مرخصی زایمان در تضاد با شعار فرزند آوری است

یکی از پرسنل خانم شرکت شهرک‌های صنعتی فارس که قبل از مرخصی زایمان تعدیل شده است، می‌گوید: مدیرعامل شرکت شهرک‌های صنعتی فارس صراحتا اعلام کرد که بعد از مرخصی زایمان مرا به کار بازنمی‌گرداند.

وی با اشاره به اینکه متاسفانه بعد از ۱۲ سال سابقه و فعالیت در شرکت شهرک‌های صنعتی فارس اخراج شده‌ام، می‌افزاید: در روزهای پایانی سال ۱۴۰۲ با من تماس گرفته شد و خبر قطع همکاری را دادند.

این پرسنل تصریح می‌کند: به من اعلام شد که شرکت شهرک‌های صنعتی فارس به دلیل تعدد نیرو اقدام به اخراج نیروکرده است چراکه مدیرعامل جدید اعتقادی به نیروهای تازه کار ندارد.

وی با اشاره به اینکه شرکت شهرک‌های صنعتی فارس از مرخصی زایمان بنده سوءاستفاده کرده و اقدام به اخراجم کرد، بیان می‌کند: در هر شرایطی و حتی زمان بارداری تا جایی که توانسته‌ام فعالیت زیادی انجام داده‌ام اما مسئولان شرکت شهرک‌های صنعتی فارس بدون هیچ دلیل و توجیهی عذر بنده را خواستند.

این پرسنل تعدیل شده می‌گوید: جهت پیگیری وضعیت اخراجم با ارگان‌هایی مانند استانداری و تهران نامه‌نگاری کرده‌ام اما هنوز کاری انجام نگرفته است؛ در سال‌های گذشته به دلیل ترس از تعدیل باردار نشدم.

وی با اشاره به اینکه به رغم تشویق و تاکید‌های مسئولان کشور به فرزندآوری اما مسئولان شرکت شهرک‌های صنعتی فارس به این مورد توجهی ندارند، بیان می‌کند: مسئولان از بانوان باردار حمایتی انجام نمی‌دهند.

در نمازخانه سازمان می‌خوابم

یکی دیگر از نیروهای شرکت شهرک‌های صنعتی فارس با بیان اینکه طبق قانون ایثارگری تبدیل وضعیت شده‌ایم، می‌گوید: مدیریت جدید شرکت شهرک‌های صنعتی سال گذشته اعلام کرد که باید به صورت تمام وقت در دفتر مرکزی حضور پیدا کنیم.

وی با اشاره به اینکه حدود بیش از یک دهه در یکی از شهرستان‌های استان فعالیت داشته‌ام، بیان می‌کند: قبل از نوروز هنگامی که در حال رانندگی در جاده به مرکز استان بودم تصادف کردم و در رفت و آمد با مشکل مواجه شدم و زمانی که این موضوع را با مدیریت عنوان کردم وی گفت که وضعیت نیروها در درون سازمان مهم است نه بیرون سازمان.

این پرسنل شرکت شهرک‌های صنعتی با بیان اینکه مدیریت شرکت شهرک‌های صنعتی فارس عنوان کرده که اگر خواستار زندگی در شهرستان هستیم باید از کار خود انصراف دهیم، تصریح می‌کند: به دلیل نداشتن مکان در مرکز استان شب‌ها در نمازخانه می‌خوابیم؛ هیچ فردی پاسخگوی فرزندان جانبازانی که تبدیل وضعیت شده‌اند و با مشکل مواجه هستند، نیست.

وی با بیان اینکه از طریق نمایندگان مجلس جهت انتقالی اقدام کرده‌ایم، می‌افزاید: متاسفانه مدیریت پاسخگو نیست.

ایلنا۱۲/۰۲/۱۴۰۳

به گزارش خبرنگار ایلنا، چه بر کارگران می‌گذرد؟ به این سوال کلی، با به تصویر کشیدنِ زندگی عبدالعظیم، کارگر سابق پیمانکاری شهرداری تهران، پاسخ می‌دهم. داستان زندگی او یکی از تلخ‌ترین، گزارش‌های زندگیِ کارگری است و چیزی کم از یک کابوس ندارد… .

۳۰ سال کار و امید به آینده‌ای که از ابتدا نبود… 

نزدیک به ۳۰ سال، هر روز، رأس ساعتِ ۱۲ شب کارش را شروع می‌کرد و صبح ساعت۶، گاهی ۷ و گاهی هم حوالیِ ظهر، مرخص می‌شد، به خانه می‌رفت و چند ساعتی استراحت می‌کرد و دوباره شب را از نو در خیابان‌های شهر می‌گذراند. نزدیک به ۳۰ سال از زندگیِ عبدالعظیم این‌گونه گذشت. او کارگر پیمانکاریِ شهرداری بود و در یکی از محلات تهران، شب را با جارو کردنِ کوچه‌های محل به روز می‌رساند. گرد و غبارِ آلودگی را مزه مزه می‌کرد و ساعت‌ها و سال‌‎ها را به امیدِ آنکه روزی این ۳۰ سال سخت تمام شود، می‌گذراند. او نیز مانند خیلی از کارگران در انتظار ایام بازنشستگی و گرفتنِ هر چند ناچیز دسترنج کارگری‌اش بود، اما کابوس زندگیِ عبدالعظیم تازه بعد از این ۳۰ سال کار شروع شد… .

روزی که برای جمع کردنِ پرونده‌ی بیمه‌اش، برای آنکه ببیند چقدر تا بازنشستگی فاصله دارد، به تأمین اجتماعی رفت، همه‌چیز روی سرش آوار شد؛ «آقا شما نهایتا ۴ سال سابقه‌ی بیمه دارید!» باورش نمی‌شد که این جملات از زبان کارمند بیمه خطاب به اوست. فقط ۴ سال سابقه‌ی بیمه برای تمام آن ۳۰ سال کارِ شبانه‌ی سخت!

اینکه بعد از آن روز چه بر عبدالعظیم گذشت را فقط خودش می‌داند و خانواده‌اش. حالا بیش از ۶۰ سال سن دارد و در یک اتاق سی متریِ کرایه‌‎ای همراه همسر و فرزندانش زندگی می‌کند. او بابت تمامِ آن۳۰ سالی که خیابان‌‎های این شهر را جارو کرد، حتی سی متر خانه هم از آنِ خود ندارد. نه خانه، نه اندوخته و نه حتی آینده‌ای! خودش می‌گوید برای رسیدن به حقوقش بارها اعتراض کرده و به سازمان تأمین اجتماعی و اداره کار مراجعه کرده اما جوابی نگرفته. به عبدالعظیم و فرزندانش گفته‌اند پیگیری و شکایت فایده‌ای ندارد؛ پیمانکارانی که در طول این ۳۰ سال آمده و رفته‌اند را نمی‌توانید پیدا کنید، شهرداری هم مسئولیتی در قبالِ کارگر پیمانکار ندارد.

او بعد از آن ۳۰ سال کارِ سختِ بدونِ بازنشستگی، بعد از آن روزِ کذاییِ استعلامِ سال‌هایِ بیمه‌پردازی‌اش، دیگر حاضر به کار برای شهرداری نشد و لباس پاکبانی‌اش را برای همیشه از تن خارج کرد. کارگری کردن برای پیمانکاران شهرداری را کنار گذاشت، بدون آنکه حتی پولی برای خریدِ سال‌های باقیمانده تا ۱۰ سال سابقه‌ی بیمه‌اش را داشته باشد. عبدالعظیم هیچ وقت بازنشسته نمی‌شود و تنها یادگاری که از آن ۳۰ سال کار سخت برایش مانده، خس خسِ هر روزه‌ی سینه و یک باتری در قلبش است.

فرزندان کارگر

او حالا گه‌گاهی کارِ خدماتی می‌کند تا خرجِ روزمره‌ی خانواده را تأمین کند، اما هزینه‌های اصلیِ زندگی را دو فرزندش برعهده گرفته‌اند. یکی کارگرِ پیمانکاریِ یکی از ادارات دولتی است و با بیش از ۹ ساعت کار خدماتی، کمی بیش از حداقل حقوق دریافت می‌کند و دیگری برای ۷ ساعت کارِ روزانه در مطبِ یک پزشک، تنها ۳ میلیون تومان حقوق می‌گیرد. پسر خانواده بیمه است و تمام دلخوشی‌اش همان پیامکی است که ماه به ماه از سوی تأمین اجتماعی برای واریز شدنِ حق بیمه‌اش ارسال می‌شود، و دختر خانواده فقط همان ۳ میلیون تومان حقوق ماهانه را می‌گیرد و سابقه‌ی بیمه‌ای در کار نیست.

دو فرزندِ عبدالعظیم به جای آنکه درس بخوانند تا امکانی برای تغییر جایگاه اجتماعیِ خود داشته باشند و مستقل شوند، کار می‎‌کنند تا خرج روزمره‌ی خود و پدر و مادرشان را تأمین کنند؛ چون دسترنجِ ۳۰ سال کارِ پدر را پیمانکاران خورده‌اند و حالا دیگر اثری از آن‌ها نیست!

داستان زندگی عبدالعظیم استثنا نیست! 

آیا داستان زندگی این کارگر و فرزندانِ کارگرش استثنا است؟ به هیچ وجه! کافی است نگاهی به اطرافِ زندگی‌مان بیندازیم و تعدادِ کارگرانِ شهرداریِ سن و سال داری که هر روز به چشممان می‌خورند را بشماریم. اگر از کارگرانِ مسنی که خیابان‎ها را جارو می‌کنند بپرسیم، حتما خواهند گفت که هنوز سابقه‌ی بیمه‌شان کامل نشده و مجبورند سالهای پیری را نیز در خیابان‌های شهر بگذرانند. آن‌ها حتما از پیمانکارانی می‌گویند که به راحتی حق و حقوقشان را نادیده می‌گیرند و سوابق بیمه‌شان را یکی در میان رد می‌کنند. پای صحبتهای این کارگران که بنشینیم، متوجه می‌شویم که خیلی از آن‌ها امیدی به کامل شدنِ سوابقِ بیمه‌پردازی‌شان برای گرفتنِ یک مستمریِ کامل ندارند.

رد نشدنِ سالهای دقیقِ بیمه‌پردازی یکی از مطرح‌ترین مشکلاتِ کارگری است؛ مسئله‌ای که برای کارگرانِ پیمانکاری و کارگران بخشِ خصوصی بسیار اتفاق می‌افتد و خیلی اوقات کارگران، خاصه کارگرانِ ضعیف‌تر، به دلیلِ ترس از اخراج و نیازشان به پولِ کارگری، تمایلی به اعتراض ندارند. باید در کنارِ این کارگران، از کارگرانِ بخش ساختمانی که اتفاقا به شکلِ سیستماتیک از حق بیمه اجتماعی محرومند نیز یاد کرد. سرنوشتِ آن‌ها چیزی شبیه سرنوشتِ عبدالعظیم است با این تفاوت که آن‌ها از ابتدا به محرومیتِ خود از بازنشستگی آگاهند!

عبدالعظیم بعد از سی سال کار، خانه‌ای از آنِ خود و پس‌اندازی برای دورانِ پیری ندارد؛ آیا این وضعیت استثنا است؟ به هیچ وجه! اینجا پُر است از کارگرانی که بعد از سال‌ها کار سخت، بخش زیادی از مستمری‌شان – البته اگر مستمری‌ای در کار باشد – صرفِ اجاره خانه می‌شود. کارگرانی که حتی توان پرداختِ هزینه‌های درمان بیماری‌های دوران میانسالی و پیری‌شان را ندارند، که یا مجبور به کار کردن بعد از بازنشستگی و یا اگر توانی نداشته باشند، به اطرافیانِ خود وابسته می‌شوند. حال آنکه قرار بود به ازای صرف کردنِ سی سال از بهترین دوران زندگی‌شان، در دوران پیری با آسودگی خاطر و به دور از وابستگی زندگی کنند. پُر است از کارگران بازنشسته‌ای که وقتی دسترنج‌شان را با جانی که برای کارگری کردن در دوران جوانی گذاشته‌اند مقایسه می‌کنند، تنها احساسشان سرخوردگی است.

وضعیتِ زندگی کارگران جوان

زندگی فرزندان عبدالعظیم نیز نمونه‌ای بارز از وضعیت کارگران جوان است. یکی برای بیش از ۹ ساعت کار، کمی بیش از حداقل حقوق دریافت می‌کند و تمام این پول را صرف حداقل نیازهای خانواده می‌کند و دیگری برای ۷ ساعت کار، تنها ۳ میلیون تومان می‌گیرد و سابقه‌ی بیمه‌ای هم ندارد. آن‌ها به راستی نمونه‌ی موردیِ خوبی برای نشان دادنِ اوضاع کارگران جوان هستند. کارگران جوانی که حتی اگر حقوقشان بیش از حداقل حقوق وزارت کار باشد، باز هم در تأمین هزینه‌های اساسیِ زندگی لنگ می‌مانند. کارگرانی که به راحتی استثمار می‌شوند و به لطفِ قوانین، برای ایستادن مقابل این بهره‌کشیِ ظالمانه باید بهای سنگینی بپردازند. کارگران جوانی که امیدی به آینده‌ای روشن ندارند. آن‌ها که بارِ هزینه‌های سنگین زندگی خانواده‌اشان را به دوش می‌کشند و امکانی برای استقلال و تشکیل خانواده ندارند. کارگرانی که از اولیه‌ترین حقوق خود بی‌بهره‌اند و چون از اخراج می‌ترسند، اعتراض نمی‌کنند. کارگرانی که درجا می‌زنند و تمام نیروی جوانی‌شان را به ثمن بخس می‌فروشند و سهم‌شان از زندگی چیزی کمتر از هیچ است. آن‌ها حتی وضعیت‌شان از پدرانشان به مراتب بدتر است. همان کارگرانی که نمایندگان مجلس آن‌ها را نوبیمه‌شدگان خواندند و برایشان نسخه‌ی ۳۵ سال کار تا بازنشستگی پیچیدند. ایلنا ۱۲/۰۲/۱۴۰۳

یه گزارش خبرنگار ایلنا، حسن ایزدی (دبیر اجرایی خانه کارگر گیلان) در این مراسم ضمن گرامیداشت روز جهانی کارگر، کارگران را مظلوم‌ترین و در عین حال مقتدرترین قشر در جامعه عنوان کرد و گفت: کارگران همواره در تمام عرصه‌های نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران حضور چشمگیر داشته‌اند و همیشه در گردنه‌های سخت تاثیرگذار بوده‌اند.

او درباره برگزاری مراسم روز کارگر در این شهر، اظهار کرد: بعد راهپیمایی روز جهانی کارگر سال ۹۳، تجمع قانونی در خانه کارگر گیلان نداشته‌ایم. در سال جاری نیز برای برگزاری مراسم روز کارگر همانند سالهای گذشته درخواست صدور مجوز کرده بودیم که متاسفانه با بی‌اعتنایی مسئولان استانی به درخواست کارگران، اجرای این مراسم صبح امروز در محیطی بسته برگزار شد.

به گفته وی؛ برگزاری مراسم روز کارگر در فضای باز حق همه کارگران است و ما در این روز تلاش می‌کنیم مشکلات صنفی خود را به گوش مسئولان از جمله نمایندگان مجلس و استاندار برسانیم.

او در ادامه با اشاره به فاجعه‌ی واگذاری واحدهای دولتی به بخش خصوصی گفت: جامعه کارگری همیشه مخالف واگذاری بدون کارشناسی است که عواقب آن تعطیلی و بیکاری کارگران است. به عنوان نمونه کارخانه فرش گیلان در نتیجه واگذاری غیر اصولی با ۲ هزار کارگر از حدودا ۲۰ سال پیش تعطیل شده و هیچ اراده‌ای برای بازگشایی آن از سوی وجود ندارد.

وی در ادامه با اشاره به اینکه قانون کار در استان به درستی اجرا نمی‌شود، گفت: دستگاه قانونگذار و مجموعه اداره کار اولین نهادهایی هستند که باید بر حسن اجرای قانون کار نظارت کرده و آن را به درستی اجرا کنند.

او با اشاره به حرف و حدیث‌هایی که همه‌ساله در آستانه سالگرد تصویب قانون کار در میان برخی چهره‌ها و حتی دولتی‌ها پیرامون اصلاح یا تغییر این قانون مطرح می‌شود، افزود: مشکل اساسی ما عدم اجرای قانون کار است همان طور که مقام معظم رهبری فرموده‌اند اگر حال کارگر خوب شود حال همه مردم جامعه خوب می‌شود.

ایزدی با بیان اینکه یکی از مواردی که در این راستا قانون‌گذار پیش‌بینی کرده است، اجرای طرح طبقه‌بندی برای کارگران شرکت‌ها است، افزود: براین اساس از مدیرکل کار درخواست اجرای طرح طبقه‌بندی مشاغل و نظارت بر آن را داریم.

وی امنیت شغلی، معیشت و درمان را مهمترین دغدغه کارگران عنوان کرد و گفت: عدم امنیت شغلی یکی از دغدغه‌های بسیار مهم کارگران است که مسئولان و نمایندگان مجلس شورای اسلامی باید در راستای تامین امنیت شغلی کارگران تلاش بیشتری کنند تا کیفیت کار و تولید بهتر شود.

این فعال کارگری در بخش دیگری از سخنان خود درباره افزایش حقوق کارگران یادآور شد: در سال جاری حداقل دستمزد کارگران باحدود ۱۱ میلیون تومان در حالی درنظر گرفته شد که هزینه‌ زندگی کلانشهرها ۲۰ میلیون تومان اعلام شده بود تازه با این مبلغ ناچیز هنوز حقوق بازنشستگان بعد از گذشت ۴۰ روز از سال اعلام نشده است.

ایزدی همچنین در این مراسم با اشاره به اینکه اهمیت ایمنی و بهداشت کار برای کارگران به اندازه موضوع معیشت و مزد مهم است، گفت: یکی از مهمترین مشکلات کارگران و بازنشسته‌ها در استان به حوزه درمان مربوط است و استان گیلان از نظر امکانات و خدمات‌رسانی در درمان جز استان‌های آخر کشور به حساب می‌آید.

ایزدی در پایان از جامعه کار و تولید استان گیلان که همواره با حضور سرنوشت ساز خود در همه صحنه‌ها، مدافع انقلاب و پیشرو در خدمت به جامعه بوده‌اند ودر عین حال در کلیه مراسم‌هایی که به مناسبت هفته کارگر در طول هفته تدارک دیده شده بود، حضور فعال داشتند، تشکر کرد.

در ادامه این مراسم غلامرضا خوالگر (مشاور عالی رئیس کانون شوراهای اسلامی کار) گفت: در هفته کارگر کارگران هیچ تریبونی برای احقاق مطالبات خود نداشتند. به عنوان نمونه در نماز جمعه‌ای که در هفته‌ی کارگر در رشت برگزار شد تریبون نماز جمعه را به جای اینکه به فعالین کارگری برای بیان مشکلاتشان دهند به مدیرکل کار دادند و با تمام تلاشی که فعالین جامعه کارگری برای دیدار در هفته کارگر داشتند، موفق به دیدار با نماینده ولی فقیه و استاندار گیلان نشدند.

وی افزود: استاندار گیلان متاسفانه در چهار سال تصدی خود به عنوان نماینده عالی دولت در استان حتی یکبار با تشکل‌های صنفی کارگری جلسه‌ای برگزار نکردند.

خوالگر در ادامه افزود: بعد از ۴۵ سال که از عمر انقلاب اسلامی می‌گذرد اما هنوز کارگران به حق قانونی خود نرسیده‌اند و هرجا صدای اعتراضی از کارگر شنیدند او را دعوت به سکوت و صبر نمودند و هیچ جا هیچ تریبونی برای دفاع به ما کارگران ندادند.

این فعال کارگری در ادامه با انتقاد از عملکرد ضعیف مدیرکل کار در راستای حمایت از حقوق کارگران گفت: متاسفانه قانون کار به درستی در استان گیلان اجرا نمی‌شود. به طور مثال جلسات هیئت تشخیص اداره کار بدون حضور نماینده‌ی کارگر برگزار می‌شود در حالیکه چنین رایی باطل و بلا اثر است.

وی در خاتمه افزود: متاسفانه نمایندگان مجلس ما به قانون کار اشراف ندارند به همین خاطر تمام دغدغه‌ی ما در انتخابات این بود که نماینده‌ای از قشر کارگر به مجلس بفرستیم تا درد کارگر را بفهمد و صدای کارگر باشد.ایلنا۱۱/۰۲/۱۴۰۳