تداوم بازداشت و بی خبری از وضعیت احمد نبی زاده در مرودشت

خبرگزاری هرانا – احمد نبی زاده، مجسمه ساز ساکن مشهد علیرغم گذشت بیش از دو هفته از زمان دستگیری، کماکان در بازداشت و بی‌خبری بسر میبرد.

یک منبع نزدیک به خانواده این شهروند ضمن تایید این خبر به هرانا گفت: “آقای نبی زاده در تاریخ پنجم اردیبهشت ماه، هنگام ساختن تندیس مهسا امینی، توسط نیروهای اداره اطلاعات در مرودشت بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شد.”

پیگیری های خانواده جهت اطلاع از آخرین وضعیت وی تاکنون بی نتیجه مانده است. امری که افزایش نگرانی نزدیکان او را در پی داشته است.

احمد نبی زاده، ۳۹ ساله، مجسمه ساز و ساکن مشهد است.هرانا ۲۰/۰۲/۱۴۰۳

بیش از ۷۰۰ فعال صنفی و سیاسی خواهان آزادی کیوان مهتدی و آنیشا اسداللهی شدند

خبرگزاری هرانا – بیش از هفتصد تن از فعالان صنفی معلمان، فرهنگی و سیاسی با نگارش بیانیه ای خواستار “آزادی بی قید و شرط” کیوان مهتدی و آنیشا اسداللهی، فعالین کارگری شدند و بیان کردند که “جای این افراد به هیچ عنوان زندان نیست”. این زوج هم اکنون در حال تحمل دوران محکومیت خود در زندان اوین هستند.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، بیش از هفتصد تن از فعالان صنفی معلمان، فرهنگی و سیاسی خواستار “آزادی بی قید و شرط” کیوان مهتدی و آنیشا اسداللهی، فعالین کارگری شدند.

کیوان مهتدی و آنیشا اسداللهی، زوج محبوس در زندان اوین، هم اکنون در حال تحمل دوران محکومیت خود در این زندان هستند.

متن این بیانیه در ادامه در پی می آید:

“ما کیوان مهتدی و آنیشا اسداللهی را دو شخصیت دلسوز و صاحب اندیشه می‌دانیم که جایشان به‌هیچ‌عنوان زندان نیست؛ از همین رو، آزادی بی‌قیدوشرط آنان را خواستاریم. آنیشا اسداللهی و کیوان مهتدی که هر دو نویسنده، مترجم و فعال حوزهٔ کارگری‌اند، در تاریخ ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۱ توسط مأموران وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی دستگیر شدند. پس از دوره‌ای طولانی در سلول انفرادی، در نهایت، کیوان مهتدی و آنیشا اسداللهی به جرم «اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی» و «تبلیغ علیه نظام»، به‌ترتیب، به ۶ سال زندان و ۵ سال و ۸ ماه زندان محکوم شدند. کیوان مهتدی که در حال حاضر تنها عضو زندانی کانون نویسندگان ایران است، طی دو سالی که از بازداشتش می‌گذرد، از مرخصی محروم بوده است. آنیشا اسداللهی نیز که ۲۹ مرداد ۱۴۰۱ به‌طور موقت آزاد شده بود، در ۴ مرداد ۱۴۰۲ به زندان اوین منتقل شد و هم‌اکنون در بند زنان آن‌جاست.”

اسامس امضاکنندگان بیانیه:

کیوان صمیمی – علی باباچاهی – مهرانگیز کار- محمود بهشتی لنگرودی- محمد مالجو- جعفر پناهی – محمد یعقوبی – نسیم خاکسار – رضا خندان مهابادی – روح‌انگیز کراچی – پرویز صداقت – محمد حبیبی – حافظ موسوی – اسماعیل عبدی – شهریار مندنی‌پور – اکبر معصوم بیگی – محمدرضا نیکفر – شیرین نشاط – پرستو فروهر – اکرم پدرام‌نیا – محمد رسول‌اف – سرور کسمایی – فرشته مولوی – خسرو دوامی – اعظم کیان‌افراز – داوود رضوی – پرتو نوری علا – جعفر عظیم‌زاده – جعفر ابراهیمی – آرش گنجی – محسن یلفانی – ژینوس تقی‌زاده – امیر احمدی آریان – حسام سلامت – نرگس کشاورز – مهرداد فلاح – شیرین کریمی – مسعود سالاری – علیرضا آدینه – پوران ناظمی – تینوش نظم‌جو – آیدا عمیدی – شهاب‌الدین قناطیر – خدیجه پاک ضمیر – سارا سیاهپور – محمد علی زحمتکش – آرش جوهری – نیلوفر نیکسار – شیوا نظرآهاری – فرزانه راجی – مسعود فرهیخته – علی عبداللهی – دریا یاسری – فرشیده اسدی – اکبر امینی ارمکی – علیرضا بهنام – مهدیه گلرو – فریبا وفی – مهسا اسداله‌نژاد – حمید بیدار – فرشته طوسی – نگار هنرپیشه – فاطمه شمس – ابوالفضل رحیمی شاد – الدوز هاشمی – لیلا حسین‌زاده – پوریا سوری – سعیده شفیعی کاوه – مریم تموک – علی رزاقی – البرز زاهدی – طاها میرحسینی – ناهید شقاقی – آرمان امیری – رهام سبحانی – میلاد روشنی پایان – شهلا انتصاری – سحر حبیبی – پویش عزیزالدین – محمد آشیانی – احترام اردستانی – شاهین شیرزادی – پویان مقدسی – علی محمدی – پدرام مجیدی – بیتا ملکوتی – پریسا شکورزاده – کاوه مظاهری – فخری شادفر – لی‌لی الیکایی – سها کبیری – مونا معافی – علیرضا فریدون‌گودرزی – فرشاد سنبل‌دل – مهدی گنجوی – سمیه دیندارلو – امین مرادی – عرفان آقایی – حامد سلیمان‌تبار – رعنا سلیمانی – روزبه سوهانی – شقایق اکبری – آزاده بهکیش – سهند آدم‌عارف – میلاد پورعیسی – هایده صفی‌یاری – الهه قوامی – اردوان تراکمه – کوشیار پارسی – بیژن بیجاری – روشنک بی‌گناه – شیدا محمدی – کیوان طالب‌خانی – کیمیا قربانی – مرجان محتشمی – علی نگهبان – پیمان وهاب‌زاده – علی بوتیمار – غلام‌رضا بشیری – امیرحسین نیک‌زاد – آرزو بنی‌پور – محبوبه فرح‌زادی – باران حجتی – رضا عابد – فروغ مصدق – میلاد پشتیوان – شاهرخ زبردست – شقایق مرادی – علی نجاتی – حسین نوش‌آذر – روشن نوروزی – اسدالله سیف – رسول رضایی – پویا مظلومی – علی حاجیان‌زاده – قارن سوادکوهی – احمد زاهدی لنگرودی – روژان مظفری – هادی میرزایی – داوود بیات – مظاهر شهامت – رز فضلی – علی نانوایی – پروین اسفندیاری – سمیرا خانزاد – علی حشمتی کلهر – علی قنبری – مینا اکبری – جواد قاسمی – کاوه فرنام – فرامرز دهگان – پیمان چهرازی – اکرم نصیریان – آریا شیخی – باربد گلشیری – فرامرز سه‌دهی – اسماعیل مهرانفر – نسیم روشنایی – ابوالحسن حاتمی – ساسان چمن‌آرا – مژگان طاهرخانی – علی نوری – شیما راستین – لیلا مقدسی – ساسان قهرمان – نوید گرگین – فاطمه اختصاری – هاله میرمیری – سروش سیدی – مهدیس مهرجو – فاطمه مهدویان – آزاده بلاش – فروغ سجادی – مهرنوش مزارعی- یاسمن خالقیان- سارا دهکردی – پویان ساکی – علی- اسداللهی – آذرخش فراهانی – عماد برقعی – نرگس صوفی – ساسان قهرمان – راحیل داوودی – حنا رحیمی – فخری برزنده – یاشار توحیدی – مهدی سلیمی – جمشید شیرانی – پویان کرمی – سروش مظفرمقدم – امین زرگرنژاد – حجت بداغی – غنچه قوامی – ایمان گنجی – امیراقبال فلاح – کبری مولایی – مصطفی فلاحیان – آتفه چهارمحالیان – شیما مقدسی – امیر کیانپور – لیدا صدرالعلمایی – غزاله مقدم – آری سرازش – رامین اعلایی – هما خداوردیان – آزیتا شش‌بلوکی – علی حاجی – محمدمهدی هاتف – مریم جوادی – امید اقدمی – زهرا عوض‌زاده مقدم – سینا دادستان – مینا افتخاری – فرزانه امیری‌جاه – روزبه گیلاسیان – نیلوفر فرحمند – سجاد شکری – معصومه میرسراجی – احسان ابوطالبی – نیما حیدری – حسین پرهیزگار – شهرام محمدی – محمد جعفری – فرزانه حاتمی – سید مهدی موسوی – مسعود ادیم – سپیده ابطحی – محمد حسین میربابا – رضا اکوانیان – بهمن خبیری – مهرگان نام‌آور – جهانبخش آموس – سیما منصوری‌نژاد – آیدین غلامزاده – روجا آفریدون – رویا تفتی – اتابک ماهرکیا – سحر برلوئی – وحید میره‌بیگی – هانا خضری – امین انصاری – مهدیه طلائی‌فر – وحید میرزایی – علی بی‌طرف – عباس شکری – مهسا نادری – محمد جعفر محمدی – نازلی پورشیرمحمد – لیلا خدارحمی – علی تقی پور – سوزان کریمی – رضا سیدی پور – نازلی کاموری – ونوشه بحرانی – ملیحه وصفی‌نژاد – امیرحسین مرادی – مهران مستعد – فرزانه قوامی – حسین جانجانی – فرید مسجدی – عسل عباسیان – منصوره شجاعی – امیر جواهری لنگرودی – عسکر شیرین بلاغی – فرخ قهرمانی – شاهین کاظمی – جلال سعیدی – مریم امانی – مریم محسنی – رضا سپیدرودی – نگار محسنی – احمد سعیدی – فرهاد سعیدلو – سیاوش میرزاده – حسین یحیایی – فریبا صدیقیم – علی فیاض – امین نیکوکاران – البرز الماسی – علی عادلی – پدرام رمضانی – بهزاد یعقوبیان – مریم کبیری – سبا معمار – نیره توحیدی – لیلا احمدوند – مریم حسین‌زاده – مسعود احدی – رخشنده شانسی – سیما سلمانی – مصطفی رباطی بلوچ – غزاله کاظمی‌نژاد – رضا شاطری – اصغر شیری – احسان مهتدی – زهرا کمالی – سعید شیری – محمدرضا رمضان‌زاده – هدیه گمینی – فاطمه حکیم‌منش – آزاده چاوشیان – نگین آرامش – پروین سلیمی – رویا قلیزاده – ملینا سفیدگری – مهشب شمس تاجیک – کیانا کریمی – حسین رجبیان – هیمن هژبرپور – روزبه سیدی – میلاد فدایی اصل – آوات پوری – سحر نجاتی کریم‌آباد – آذین موحد – هما کلهری – شهراد نورکجوری – مریم افشاری – ثریا فرقانی – پویا لقایی – علیرضا ابوفاضلی – آذین مهاجرین – سیما سیدی – یاشار پورخامنه – ولی میرزاسیدی – سمیرا حسینی – احسان حکیمی – فاطمه اختصاری – مارتا وزوایی – آذین توکلی – علی زهدی – علیرضا چمن‌زار – سرور علی‌محمدی – زهرا علیزاده – مهدخت محمدی – محمد عادل‌فر – مریم طالبی – اسماعیل منصف – آراز فنی – فرزانه ناظران پور – کامبیز غفوری – محبوبه فرح‌زادی – علی اسمعیل فراهانی – علی دهدشتیان – مهرشاد محمدی – سارا علیزاده – شیوا عاملی‌راد شفیعی – صمد عباسی – ارغوان فراهانی – راحله دوست‌محمدی – مارال عادلی – صفیه بسی – سمیه رستم‌پور – هما صابری – احمد حیدری – هیمن رحیمی – فریبا بقراط – سحر صاحبی – امیر حسین مرادی – خجسته جعفری – مهدی قربانیان – مصطفی خسروی بابادی – مهدیه محدثی – حسن نظریان – فروزان رستمی – آریا سلگی – بهزاد همایونی – احمد خلفانی – شراره مافی – سپیده صداقتیان – فرشید فاریابی – لقائیه بختیاری – جاوید مهتدی – مسعود نیک‌زادی – طاهر قادرزاده ت خالد عبدالهی – میلاد محمدی – هلیا همدانی – نیما درمانی – مهدی عباس‌زاده – معصومه زمانی – مریم باقری – مهدی عسکری – مریم مرتضوی – حمید کرمانیان – صادق شریعتی – حمید اخلمدی- هنگامه هویدا – الهام رسولی – احسان پژوهنده – امید عبدالوهابی – صنم احمدزاده – محمد علی مدرس‌زاده – لیلا میرغفاری – حمیدرضا یزدانی – زهره اکبری – صادق منصوری – امیر حسین میربهاری – عباس وحدانی – مریم شیرین‌سخن – گودرز ایزدی – مریم عبادی – محمد قهرمان – رضا رستمی – شیلا قاسمخانی – شیرین احمدی – صابر فرشباف – علی ثباتی – مجید بیتا – غزاله بها – سهیلا خوشبین – رحیم امیری – کیکاوس عنبری – دلارام غریب‌زاده – مسلم یوسف‌زاده – محمدجواد اصفهانی – علی‌اکبر نجفی – سینا مسرور – مهرنوش اشترانی – مهیار اسدی – راحله احمدی – نصرالله لشنی – نیلوفر فتحی – نرگس ظریفیان – مبینا کمساری – ملینا زاهدی – زهرا میرمحمد – مریم گنجی – امیر جلالی‌نژاد – وحید لعلی‌پور – اشکان خسروپور – ابراهیم طاهری – غزال عادلی – فهیمه بادکوبه – روزبهان امیری – مرتضی حسینی چون‌دری – جبار حاجی مرادی – زرین جوادی – الناز اشرفی – دیاکو علوی – ژاله روح‌زاد – الهام صالحی – حسین سلمانی – مهدی فراحی شاندیز – سیاوش مسرور – سحر عسگری – کامبیز نوروززاده – الهه شفاعتی – پیمان سالم – حمید قندی – علیرضا نعمانی – آسیه سپهری – محمد دارکش – مرتضی دلیریان – الینا اله‌بیگی – لطف‌اله جمشیدی – آسو جواهری – علی ملک پور- نینا دهقان – حوریه عرب – نیلوفر روحی – سنوور – ویدا امین – علیرضا اسکندریون – ریحانه جاودان – میثم کمالی – عباس سعادتمند – شهرام نجفیان – آیلار رزاقی – مریم نجفی – احمد فیضی – متین سلیمانی – هدا کیانی‌راد – فیروزه فروردین – سمانه معیری – محمدمهدی اسماعیلی – مریم امیری جاه – نازلی کیوانی جم – محمد حسن ابراهیمی – شقایق بهزادی – مریم احمدی – مسعوده یعقوبی – متین سفیدگری – کیمیا فرخزاد – فریبا اصل تقی پور – علی طاهری – زینب سپهری – آیدا شادمان – غلامعلی شهریاری – بهاره احمدی – سمانه تنهایی – مریم پورمحمود – مریم عقیقی – کیان احمدپور – سعید تورک – شیوا قاسمی – رضا احمدی‌وند – جواد شرافت‌پور – نوید نادری – فرشید مقدم سلیمی – امیر غفاری – رؤیا رجبی‌خراسانی – سعید مُلّایی – محمدعلی حسنلو – یاسمین انصاری – سامی آل‌مهدی – زهرا جعفرپور – سهیلا میرزایی – سارا زارعی – میلاد رستمی – گل‌شید کریمیان – آنا امیرحسنی – محمد مهدی‌پور – مریم عقیقی – نسرین جهانگیری – شهین مرادزاده – مریم رئیسی – مهرشاد براتی – مصطفا عزیزی – رضا اسدآبادی – امیرحسین غلامپور- شبنم بهارفر – سپیده جدیری – فرید مرادی – نینا وباب – صدیقه باقری – نسرین حسین‌پور – ماریه نوری – گلاله هنری – زهرا رضایی – مهدی پرنیانچی – مجید ابراهیم پور – ساناز نامدار – مهران داودیان – مصطفی پورمحمدی – احمد جعفری – مسعود اکبری – طوبی بوترابی – فرشید شعبانی – آرمان براری – آزاده شیرکوند – نصرت بهشتی – ساناز اسفندیاری – زهره رجبی – ابراهیم زراعت‌پیشه – علی اکبر حیدری – نسیم بلوطی – کاوه رضایی – سحر قربانی – ساغر سلیمان‌زاده – تیام خزاعی – امیر حیدری – فرهاد عبدی – شروین طاهری – فریبا محمدی – ابوالفضل علیخانی – حجت دلگرم – تینا یونس‌تبار – فرناز ادب – نغمه کرم‌نژاد – مریم سلیمی‌فر – حسین قوام – سام مظاهری – نگار میرلوحی – ریحانه طاهری – پیمان آلبومراد – محسن حسنی پور – فاطمه تاج – امین حسینی پور – امیر محمدی – عطا حسین زاده – جلیل شاه چشمه – مسعود زینال‌زاده – سعیدرضا اتحادی – سینا باستانی – مراد بتول‌روحی – کمال آتش‌بجان – سروش طالبی اسکندری – هادی حکیم شفایی – ماهان جلال دوست – شهناز غفاری – یوسف زارع – بهزاد کورشیان – فرزاد چگینی – رضا نوروزی – زهرا نعیمی – نیما خادم ابوالفضلی – فاطمه نصیرپور – الناز بابایی – ندا خانی پویانی – ودود جوانی – جهانگیر ایزدپناه – هاشم حسینی – فریار مرتضوی – احمد پورمندی – داوود بایسته – علی ارومیه‌ای – آرام محمدی – لیلی کهنه‌پوشی – محمد امین سعیدپور – گلاویژ کهنه پوشی – مهسا صفایی – احمد فرهادی – رحمن عابدینی – الهام رستمی – فاطمه بهرامی – علی مهری – بشیر خادملو – فرح قادرنیا – کاملیا محبی – سپیده شهناز – حیاتقلی فرخ منش – نجمه قزوینی – حجت الله تجلی – نصرالله کارآزما – فیروزه بهمنش – یوسف زارع – سومان صمدی – پریا اسماعیلی – حوریه فرج زاده طارانی – مجید امام‌وردی – پریا اسماعیلی – محمد تقی فلاحی – سعیده بیرقدار – سونیا رضایی – علیرضا نعمتی – نوید میامی – مرضیه سنگ‌سفیدی – آلاء فولادی – پروانه قاسمیان – محسن قنبری – محبعلی شادیان – بهروز بابایی – علی پرسان – امین هاشمی – مرتضی سامان پور – لیلا ابراهیمی – کاوه قائمی – هدیه افخمی تابان – پریوش کوهستانی – مهتاب محمودی – فرزاد نیک‌آئین – عتیق اروند – نسیم محمودی – شراره شاهرخ – فانوس بهادروند – شهرام موصلچی – نورا بیانی – منصور منصورنژاد – سما اوریاد – زهرا معمایی – جمیله حیدری – مهدی ملک – علیرضا شیرازی – مینو کیخسروی – علیرضا کاظمی – محمد اصلانی – فاضل گنجی – محمد مهدی عزیز کاظمی – آرمان صالحی – هلن کوثری – غزاله زرین‌زاده – محمدحسن کریمی – عالیه امیریان – علی محمدی – مهوش سلیمانی – شاپور سلیمانی‌پور – مهتاب – صفرپور – افسانه ربیع زاده – سینا حبیبی – شروین منصوری – کوروش حسینی – جواد حسینی – سحرمطلبی – لاله ابر – ربابه رضایی – آرام مرادی – فاطمه ابوالحسنی – شادی شریف‌زاده – ساسان واهبی‌وش – گلیتا حسین‌پور اصفهانی – فاطمه اسکندری – مینو طاهری – سهراب پورحسینی – فاطمه مهاجر – زهره تحویلیان – امیر چمنی – فاطمه نصر – ناهید مهتدی – مدحت واقعی – بابک بیات – آذر کوهی – مینا کوهی – اسماعیل قنبری – نصرت یزدانی – نادیا بهاری – فرشاد فتحیان – فاطمه نعمتی – مریم بهاری – سیاوش ثابتی – مینا بهاری – حبیب بیگی – صابر عباسیان – قاسم فلاح – رقیه شکوهی مقدم – آذر احمدی – خشایار رازقندی – لیلا غروی – عیسی فصیحی – کیمیا اژیر – لیلا کوچکی – مریم چالابه – مهشید نوروزی – هما میرتیموری – لیدا اسماعیلی – مریم کبیری – لیلا احمدوند – فرهاد قاسمی – شهره شفیعی – محمود معمارنژاد – سعید فرهودی‌نیا – علیرضا محمدی – امید امیدوار – همایون جعفری – علیرضا باقری – باهره علمداری – جمیله روح‌زنده – حسین مختاری – پرویز محمدی – حمیدرضا نائیج – بهجت بیدار – مریم یوسفی – فریده نایب‌زاده – احد ابراهیمی – مهرداد دلیری – یاسمین حشدری – کامران اله‌مرادی – هدیه احمدی آمنه – حجتی منیره مشعری

هرانا ۲۰/۰۲/۱۴۰۳

تورم ۸۰ درصد، افزایش مستمری بازنشستگان ۳۵ درصد/ فقط برای مزدبگیران پول نیست!

به گزارش خبرنگار ایلنا، افزایش ۳۵.۳ درصدی حداقل دستمزد و ۲۲ درصدی مزد سایر سطوح بدون امضای نمایندگان کارگری در شورایعالی کار به تصویب رسید؛ در ادامه، در روزهای ابتدای اردیبهشت، همین افزایش ناچیز بدون کم و زیاد برای بازنشستگان تامین اجتماعی اعمال شد؛ به این ترتیب، دریافتی بازنشستگان حداقل‌بگیر، حدود ۱۱ میلیون تومان خواهد بود.

حسین غلامی (فعال صنفی بازنشستگان تامین اجتماعی) با انتقاد از تصمیمات مزدی ۱۴۰۳ به ایلنا گفت: در دورانی که  نیروی کار شاغل و بازنشسته در حد یک‌چهارم خط فقر که بالغ بر ۳۵ میلیون تومان است حقوق می‌گیرد، تصمیمات مزدیِ ۱۴۰۳ ضربه‌ای بر معیشت و زندگی آنان وارد کرد تا آنان را بیشتر به زیر خط فقر مطلق به عقب براند.

سقوط سنگین دستمزد

این بازنشسته ادامه داد: تورم سال گذشته در روزهای برگزاری جلسات مزدی، ۵۳ درصد بود اما در نتیجه‌ی مذاکرات، حداقل دستمزد فقط ۳۵.۳ درصد افزایش یافت. باید توجه داشته باشیم این تورم برای ۳۸۶ قلم کالا اندازه گیری می‌شود اما تورم زندگی واقعی مزدبگیران خیلی بیشتر از این حرف‌هاست چراکه مواد خوراکی تنها کالاهایی هستند که حقوق‌بگیران می‌توانند بخرند و تورم آن به اضافه‌ی درمان، بدون هیچ تردیدی بالای ۸۰ درصد است. شما حساب کنید تورم ۸۰ درصدی کجا، افزایش ۳۵.۳ درصدی مزد و مستمری کجا!

به گفته وی، با انباشت تورم دو رقمی در سال‌های اخیر، میزان ارزش پول ملی در طول ۴۵ سال، ۹۰۰۰ برابر کاهش یافته، یعنی قدرت خرید  ۱۰۰۰ تومان در سال ۱۳۵۸ برابر قدرت خرید ۹ میلیون تومانِ امروز است.

غلامی افزود: ضمنا چون مزد و حقوق برای سال‌های متوالی منجمد شده، امروز حتی اگر دستمزد دقیقاً به اندازه‌ی تورم موجود سالیانه افزایش یابد، بازهم دردی از حقوق‌بگیران دوا نمی‌کند و موجب بهبود سطح معیشت نمی‌شود. در واقع اگر امروز افزایش حقوق‌ها ۵۰ درصد باشد، بازهم سطح زندگی‌مان کاهش می‌یابد، چون حقوق ۸ میلیون تومانی باید ۴ برابر شود یعنی به طور دقیق ۴۰۰ درصد افزایش یابد تا به سبد معیشت ۳۰ و چند میلیون تومانی برسد.

به اعتقاد غلامی، رویکرد وزارت کار در مذاکرات مزدی ۱۴۰۳ نسبت به تمام سال‌های اخیر بدتر بود و یک ضربه تاریخی به معیشت کارگران شاغل و بازنشسته وارد کرد.

فقط برای مزدبگیران پول نیست!

این فعال صنفی بازنشستگان تامین اجتماعی با تاکید بر اینکه «امسال قانون‌گریزی ابعاد تازه‌ای پیدا کرد» اضافه کرد: اینکه ۶۰ میلیون نفر از جمعیت کشور که شامل نیروی کار با احتساب خانواده‌هایشان است، به چه وضع دشواری در معیشت، تغذیه، درمان و مسکن دچار می‌شوند، گویا ارتباطی به دولتمردان ندارد. لازم به ذکر است که بخشی از  ثروت کل کشور در اختیار نهادهایی است که حتی مالیات نمی‌دهند و از کنترل و حسابرسی دولت خارج هستند اما جیب کارگران و مزدبگیران هر سال خالی‌تر می‌شود، از یکسو دستمزد واقعی در شرایط تورمی کاهش می‌یابد و از سوی دیگر، با افزایش انواع مالیات‌ها از جمله مالیات بر ارزش افزوده، بخش قابل توجهی از همین درآمد دوباره به جیبِ دولت برمی‌گردد.

به گفته غلامی، در حالیکه در سال جاری، بودجه بسیاری از نهادها از جمله صداوسیما افزایش یافته، مزد و حقوق واقعیِ مزدبگیران مسیر تنزل پیموده و وضع تامین اجتماعی به شرایط بغرنج رسیده است.

قانون کار و قانون اساسی رعایت نشد

این فعال صنفی در ادامه از استدلالاتِ غیرقانونی مقامات دولتی و وزارت کار برای دفاع از مصوبات مزدی ناعادلانه انتقاد می‌کند: «آقای وزیر کار  با تفسیر سلیقه‌ای و برای اولین بار از اصل ۴۱ قانون کار، می‌خواهد وضع فعلی و مصوبه غیرقانونی مزد ۱۴۰۳ را موجه کند، در حالیکه طبق بند دوم همین ماده است که «حداقل مزد کارگران (و بازنشستگان) باید به اندازه‌ای باشد تا زندگی یک خانواده تعداد متوسط را تامین نماید» ضمناً قانون کار در راستای قانون اساسی و با توجه به حفظ حقوق و کرامت انسانی باید بدون تنازل اجرا شده و هر قانونی که مخالف قانون اساسی باشد، بایستی توسط مقامات قضائی لغو شود».

غلامی به بند ۱۲ اصل سوم قانون اساسی که تاکیدی بر «پی ریزی اقتصاد صحیح جهت ایجاد رفاه و رفع فقر و برطرف ساختن هر نوع محرومیت در زمینه‌های تغذیه و مسکن و کار و بهداشت» است، اشاره می‌کند و می‌افزاید: رفتار مدیران دولت و برخوردشان با مزدبگیران، با برخی بندهای قانون اساسی تضاد و تناقض دارد؛ باید پرسید چرا دستگاه قضائی و همچنین دولت و مجلس که برای اجرای قانون اساسی سوگند یاد کرده‌اند، این اصول را به فراموشی سپرده‌اند و بایدهای قانون را زیر پا می‌گذارند؟

غلامی در پایان، راهکار را مطالبه‌گری کارگران شاغل و بازنشسته می‌داند؛ او می‌گوید: باید دادخواهی‌مان را به گوش مسئولان برسانیم؛ نباید در مقابل اجحاف مزدی و سرکوب حقوق صنفی خود بی‌تفاوت بمانیم.ایلنا۲۱/۰۲/۱۴۰۳

یک کارگر در معدن شن شهرستان دهاقان جان باخت

به گزارش خبرگزاری هرانا به نقل از مهر، یک کارگر معدن در شهرستان دهاقان جان باخت.

رئیس سازمان آتش نشانی شهرستان دهاقان در این خصوص گفت: ساعت ۱۲:۵ ظهر امروز به سامانه ۱۲۵ آتش نشانی این شهرستان وقوع حادثه‌ای اعلام شد که سریعاً عوامل در محل حادثه حاضر شدند.

حسین عسکریان افزود: نیروهای آتش نشانی با حضور در محل حادثه با فوت کارگر معدن مواجه شدند. این فرد که از اتباع افغانستانی بوده، در حین کار بر اثر سقوط در داخل قیف معدن شن جان خود را از دست داده است.

گفتنی است، تیم امداد و نجات آتش نشانی برای بیرون آوردن فرد فوتی به سختی قیف معدن را بریده و جسد را بیرون آورده‌ و تحویل عوامل انتظامی داده اند.

ایران در زمینه رعایت مسائل ایمنی کار در میان کشورهای جهان رتبه ۱۰۲ را به خود اختصاص داده ‌که رتبه بسیار پایینی است.هرانا ۲۰/۰۲/۱۴۰۳

 

معوقات مزدی کارگران پیمانکاری آبفای رودبار از هفت ماه گذشت

به گزارش خبرنگار ایلنا، حدود ۴۰ کارگر شبکه آبرسانی و انشعابات آب و فاضلاب رودبار که زیر نظر پیمانکار تامین نیرو باعناوین شغلی مختلف مشغول کارند، به دلیل آنچه از سوی کارفرما «کمبود منابع مالی» عنوان می‌شود؛ هفت ماه مزد معوقه طلبکارند.

یکی از این کارگران با بیان اینکه از مهر ماه سال گذشته؛ پرداخت حقوق کارگران به تاخیر افتاده است، افزود: در حالی مطالباتمان با تاخیر دریافت می‌کنیم که نه پیمانکار و نه آبفای رودبار و گیلان، هیچکدام مسئولیت پرداخت طلب مزدی تسویه نشده را برعهده نمی‌گیرند.

این کارگر با اشاره به میانگین ۱۵تا ۲۰ سال سابقه کاری خود همکارانش در آبفای رودبار گفت: تجربه سال‌ها حضور پیمانکاران در این مجموعه نشان داده که مدیران پیمانکاری نه تنها تاثیری بر فرآیند کار این اداره ندارند بلکه در عمل به عاملی برای تهدید امنیت شغلی کارگران تبدیل شده‌اند.

وی افزود: ما کارگران با روزی ۱۲ ساعت کار شبانه‌روزی و سخت از حداقل‌های مزدی محروم هستیم و مسئولان اداره آبفای رودبار به مشکلات‌مان که در نتیجه حضور پیمانکاران مختلف ایجاد می‌شود، اعتنایی نمی‌کنند.

او درباره سایر مطالبات خود و همکارانش گفت: علاوه بر دستمزد حداقلی که با تاخیر هفت تا هشت ماهه دریافت می‌کنیم، فاقد بیمه تکمیلی هستیم. در عین حال آبفای رودباراز پرداخت برخی مزایای عرفی و مناسبتی و همچنین حق لباس و اضافه کاری به کارگران خوداری می‌کند.

این کارگر با بیان اینکه بعد از گذشت حدود ۴۸ روز از آغاز سال جدید هنوز فاقد قرارداد کار هستیم، افزود: معوقاتی از سالهای گذشته و پیمانکاران قبلی طلبکاریم که برای دریافت آن دست کارگران به جایی بند نیست.

به ادعای وی؛ اکثر کارگران به علت افزایش معوقات با مشکل روبه‌رو هستند. در عین حال به هر مسئولی شکایت می‌بریم فقط شنونده است و هیچ اقدامی نمی‌کند.

طبق اظهارات این کارگر آبفای رودبار؛ برای جبران بی‌پولی و تامین مایحتاج روزانه خانواده‌هایمان فرصت کار کردن در خارج از ساعت کاری، را نداریم و ناچاریم از آشنایان پول قرض کنیم.

به گفته او؛ کارگران پیمانکاری خواستار عقد قرارداد مستقیم با شرکت آب و فاضلاب هستند و از کار با پیمانکار خسته شده‌اند. انتظار داریم مسئولان برای خواسته‌ی کارگران در ارتباط با حذف شرکت‌های پیمانکاری برای معوقات مزدی کارگران آبفای رودبار اهمیت قائل شوند و آن را پیگیری کنند چراکه کارگران این واحد خدماتی برای تامین معاش خانواده‌های خود دچار مشکلات زیادی هستند.ایلنا۲۰/۰۲/۱۴۰۳

معوقات مزدی کارگران در دو واحد صنفی

به گزارش خبرگزاری هرانا به نقل از ایلنا، حدود ۴۰ کارگر شبکه آبرسانی و انشعابات آب و فاضلاب رودبار که زیر نظر پیمانکار تامین نیرو با عناوین شغلی مختلف مشغول به کار هستند، به دلیل آنچه از سوی کارفرما «کمبود منابع مالی» عنوان می‌شود؛ هفت ماه مزد معوقه طلبکارند.

یکی از این کارگران با بیان اینکه از مهر ماه سال گذشته، پرداخت حقوق کارگران به تاخیر افتاده، گفت: در حالی مطالباتمان با تاخیر دریافت می‌کنیم که نه پیمانکار و نه آبفای رودبار و گیلان، هیچکدام مسئولیت پرداخت طلب مزدی تسویه نشده را برعهده نمی‌گیرند. ما کارگران با روزی ۱۲ ساعت کار شبانه‌ روزی و سخت از حداقل‌های مزدی محروم هستیم و مسئولان اداره آبفای رودبار به مشکلات‌مان که در نتیجه حضور پیمانکاران مختلف ایجاد می‌شود، اعتنایی نمی‌کنند.

این کارگر با اشاره به میانگین ۱۵تا ۲۰ سال سابقه کاری خود همکارانش در آبفای رودبار گفت: تجربه سال‌ها حضور پیمانکاران در این مجموعه نشان داده که مدیران پیمانکاری نه تنها تاثیری بر فرآیند کار این اداره ندارند بلکه در عمل به عاملی برای تهدید امنیت شغلی کارگران تبدیل شده‌اند.

او درباره سایر مطالبات خود و همکارانش گفت: علاوه بر دستمزد حداقلی که با تاخیر هفت تا هشت ماهه دریافت می‌کنیم، فاقد بیمه تکمیلی هستیم. در عین حال آبفای رودبار از پرداخت برخی مزایای عرفی و مناسبتی و همچنین حق لباس و اضافه کاری به کارگران خوداری می‌کند. همچنین، خواستار عقد قرارداد مستقیم با شرکت آب و فاضلاب هستیم.

معوقات کارگران شرکت پاکبان زاریس

به گزارش کمپین فعالین بلوچ، نیروهای خدماتی شرکت پاکبان زاریس زاهدان سه ماه معوقات مزدی دارند.

بر اساس این گزارش، این شرکت که تحت نظر شهرداری زاهدان است، سه ماه از حقوق نیروهای خود را پرداخت نکرده و حقوق بهمن ماه سال گذشته آنها نیز با یک میلیون تومان کسری واریز شده است.هرانا۲۰/۰۲/۱۴۰۳

مرز سردشت؛ یک کولبر جوان توسط سپاه با شلیک تیربار دوشکا کشته شد

هه‌نگاو؛ پنج‌شنبه ۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۳

یک کولبر جوان اهل بخش ربط شهرستان سردشت با هویت سالار احمدی در حین کولبری و در داخل مرزهای اقلیم کُردستان توسط نیروهای سپاه پاسداران با شلیک  سلاح سنگین تیربار دوشکا کشته شد.

بر اساس گزارش رسیده به سازمان حقوق بشری هه‌نگاو، روز پنج‌شنبه ۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۳ ( ۹ می‌۲۰۲۴)، نیروهای سپاه پاسداران مستقر در مرز سردشت با سلاح سنگین تیربار دوشکا شماری از کولبران را در داخل خاک اقلیم کُردستان به رگبار بسته‌اند و یک کولبر با هویت سالار احمدی در دم کشته شده است.

به گفته منابع هه‌نگاو، سالار احمدی ۲۳ ساله و اهل روستای “نلاس” از توابع بخش ربط شهرستان سردشت بوده است و پیکر وی تاکنون به سردشت بازگردانده نشده است.

با استناد به آمار به ثبت رسیده در مرکز آمار و اسناد سازمان حقوق بشری هه‌نگاو، از ابتدای ماه می‌تاکنون (۹ روز)، دست‌کم ۵ کولبر کُرد در مرزهای بانه، سقز و سردشت با شلیک مستقیم نیروهای هنگ‌مرزی و سپاه پاسداران جمهوری اسلامی ایران کشته شده‌اند.

طرح “نور”؛ چهار واحد صنفی در بوشهر پلمب شدند

به گزارش خبرگزاری هرانا به نقل از کرانه بوشهر، چهار واحد صنفی در بوشهر پلمب شدند.

بر اساس این گزارش، سه کافه و یک باشگاه بدنسازی در راستای اجرای طرح موسوم به “نور”‌ پلمب شدند.

پلیس ایران از اجرای طرح موسوم به «نور» برای برخورد با زنان با پوشش اختیاری از تاریخ ۲۵ فروردین ماه خبر داد. از زمان آغاز این طرح که با نیت اعمال فشار مضاعف برای تحمیل حجاب اجباری به شهروندان اجرا شد، گزارشات متعددی از برخورد خشونت‌آمیز و بازداشت زنان بر سر حجاب منتشر شده است.هرانا ۲۰/۰۲/۱۴۰۳

علیرغم گذشت نزدیک به یک ماه؛ تداوم بازداشت و بلاتکلیفی آتنا فرقدانی در زندان اوین

خبرگزاری هرانا – آتنا فرقدانی، کارتونیست و فعال مدنی علیرغم گذشت بیست و شش روز از زمان دستگیری، کماکان به صورت بلاتکلیف در زندان اوین بسر میبرد.

یک منبع مطلع نزدیک به خانواده این فعال مدنی ضمن تایید این خبر به هرانا گفت: “خانم فرقدانی علیرغم گذشت بیست و شش روز از زمان دستگیری، کماکان به صورت بلاتکلیف در زندان اوین بسر میبرد. همچنین تاکنون آزادی موقت وی میسر نشده است.”

شامگاه شنبه بیست و پنجم فروردین ماه، آتنا فرقدانی در اقدامی اعتراضی قصد داشت که یکی از نقاشی های خود را بر دیواری در خیابان پاستور تهران به نمایش بگذارد، در حین انجام این کار، توسط نیروهای امنیتی با اعمال خشونت بازداشت و به زندان اوین منتقل شد.

بر اساس اطلاعات دریافتی هرانا، اتهامات مطروحه علیه این فعال مدنی اهانت به مقدسات، تبلیغ علیه نظام و اخلال در نظم عمومی عنوان شده است.

او همچنین در تاریخ هفدهم خرداد ۱۴۰۲ پس از مراجعه به دادسرای اوین بازداشت و به زندان قرچک ورامین منتقل شده بود. چند روز بعد وی توسط شعبه یکم دادسرای اوین از بابت اتهام اخلال در نظم عمومی تفهیم اتهام شده و نهایتا با قرار تامین کیفری آزاد شده بود.

آتنا فرقدانی، کارتونیست و فعال مدنی پیش از این نیز از بابت فعالیت های خود سابقه بازداشت و محکومیت را داشته است.

هرانا ۲۰/۰۲/۱۴۰۳

کارگران اخراجیِ مخابرات خوزستان: کارفرما از هیچ قانون و مقامی تبعیت نمی‌کند

به گزارش خبرنگار ایلنا، کارگران پیمانکاری خوزستان از تداوم بلاتکلیفیِ خود برای بازگشت به کار خبر دادند و گفتند مخابرات همچنان از بستنِ قرارداد با پیمانکار جدید خودداری می‌کند.

این نیروها می‌گویند: با وجودِ رأی قانونی برای بازگشت به کار که حدود دو سال پیش صادر شده، هنوز نتوانسته‌اند به کار خود برگردند.

به گفته‌ی این نیروها، فرمانداری اهواز به تازگی در نامه‌ای به مدیرکل سیاسی این استان، خواستارِ رسیدگیِ به موضوعِ بازگشت به کار آن‌ها شده است.

در این نامه با اشاره به برگزاریِ جلسه کارگریِ شورای تأمین شهرستان در اواخر سال گذشته و همچنین‌ عدم تبعیتِ مخابرات از تصمیماتِ اتخاذ شده در آن جلسه، نوشته شده: «در آن جلسه مقرر گردید اداره کل مخابرات استان با قید فوریت و با هماهنگی مخابرات مرکز نسبت به بازگشت به کار کارگران اقدام مساعد معمول و از نتیجه این فرمانداری را مطلع نماید، که با توجه به‌ عدم پاسخ قانع‌کننده توسط اداره کل مخابرات استان، و با درنظر گرفتن مراجعات متعدد و پیگیری‌های مکرر کارگران، شایسته است دستور فرمایید موضوع یاد شده را به منظور اتخاذ تصمیمات لازم در کمیسیون کارگری شورای تأمین استان مطرح و از نتیجه فرمانداری را مطلع نمایند.»

این نیروها می‌گویند: مخابرات از هیچ قانون و مقامی تبعیت نمی‌کند. در حالیکه به استناد ماده ۷ قانون کار ما نیروی دائم به حساب می‌آییم و این حکم را از مراجع قانونی گرفته‌ایم. مخابرات نه تنها این حکم را اجرا نمی‌کند، بلکه حتی اجازه‌ی بستنِ قراردادِ جدید با پیمانکارِ تازه‌کار را هم نمی‌دهد.

آن‌ها می‌گویند: موضوع را بارها از طریق مجلس و فرمانداری و مراجع تشخیص و حل اختلاف و دیوان عدالت اداری پیگیری کرده‌ایم اما مخابرات به هیچ قانونی پایبند نیست.ایلنا۲۰/۰۲/۱۴۰۳

فقدان ایمنی کار به مرگ سه کارگر انجامید

خبرگزاری هرانا – در سایه فقدان ایمنی محیط و شرایط نامناسب کار، سه کارگر در شهرستان های اشکذر و ایرانشهر طی وقوع حوادثی جان خود را از دست دادند.

مسئول روابط عمومی سازمان اورژانس یزد در این خصوص گفت: این حادثه در ساعت ۳:۳۵ بامداد امروز پنجشنبه بیستم اردیبهشت ماه، رخ داد. در این حادثه دو کارگر هنگام انجام نظافت در کارخانه کاشی واقع در شهرک صنعتی حاجی آباد اشکذر دچار برق گرفتگی شدند.

سید حسین طباطبایی افزود: بلافاصله ۲ کد امدادی اورژانس به محل مذکور اعزام شد. پس از مراجعه به محل مورد اشاره، کارگران هیچ گونه علائم حیاتی نداشتند. عملیات احیاء قلبی _ ریوی برای هر ۲ مصدوم توسط چهار کارشناس فوریت های پزشکی انجام شد. اما متاسفانه فوت هر دو کارگر که ۲۵ ساله و تبعه کشور افغانستان بودند، در صحنه حادثه تایید شد.

مرگ یک کارگر در ایرانشهر

به گزارش کمپین فعالین بلوچ، روز سه شنبه هجدهم اردیبهشت ماه، یک کارگر ساختمانی بر اثر سقوط از یک ساختمان در ایرانشهر جان خود را از دست داد.

هویت این کارگر، “اسلم محمودزهی (ریگی)، ۳۴ ساله، فرزند مندوست و اهل روستای دشت آبخان شهرستان خاش” گزارش شده است.

در این گزارش به نقل از یک منبع مطلع آمده است: این کارگر به طبقه دوم ساختمان جهت پایین آوردن بالابر رفته بود که سقوط کرد و بالابر نیز به روی او افتاده است. بر اثر این حادثه آقای محمودزهی جان خود را از دست داده است.هرانا ۲۰/۰۲/۱۴۰۳

سهم ۴درصد بیمه مشاغل سخت و زیان آور کارگران شهرداری پرداخت شود

به گزارش ایلنا، داوود میرزایی در مراسم تجلیل از پاکبانان شهرداری ساوه، با بیان اینکه باتوجه به ماهیت فعالیت کارگران خدماتی و پاکبان و شرایط آلودگی محیط کار، بیشتر کارگران شهرداریها مشمول قانون «سختی کار» قرار می‌گیرند، افزود: متاسفانه برخی پیمانکارانی که تحت نظارت شهرداری با اتمام کار خود، جایشان را به پیمانکار دیگری داده‌اند. آنها به تعهد خود درخصوص پرداخت ۴ درصد حق بیمه اضافی کارگران عمل نمی کنند و به به دلیل پرداخت نشدن ۴ درصد هزینه سختی کارشان در زمان بازنشستگی دچار مشکل شده و نمی‌توانند از مزایای بازنشستگی پیش از موعد استفاده کنند.

او با اشاره به فرمایشات مقام معظم رهبری در حمایت از جامعه کارگری گفت: مقام معظم رهبری در مناسبت‌های مختلف، تاکید ویژه‌ای بر حمایت از قشر کارگری و فقرا دارند و در هفته کار و کارگر امسال نیز فرمودند اگر حال قشر کارگر خوب باشد، حال جامعه نیز خوب خواهد بود. ایشان خواستار لحاظ کردن منافع فقرا و قشر ضعیف جامعه در وضع قوانین و تأمین امنیت شغلی کارگران بودند.

میرزایی با بیان اینکه بیانات مقام معظم باید به عنوان منشور و فصل الخطاب پیش روی مسؤولان باشد، گفت: زمان اجرای فرامین رهبری شاهد اما و اگرها از سوی مسؤولان هستیم و عمده قوانین در دولت و مجلس مغایر با شرایط جامعه کارگری است.

وی افزود: یکی از این قوانین، افزایش سن سابقه بازنشستگی بود که به دلیل ناترازی صندوق‌ها که ناشی از بی‌کفایتی مدیران صندوق‌ها بود اما بار مضاعف آن را بر دوش کارگران گذاشتند و برخی نمایندگان مجلس نیز برای توجیه عمل خود در افکار عمومی گفتند امید به زندگی در کشور افزایش یافته و یکی از این شاخص‌های آن‌ها مقایسه سن سابقه بازنشستگی با سن سابقه سایر کشورها بود.

این فعال کارگری در ادامه تصریح کرد: مشکل جامعه کارگری مقایسه نیست، اما آیا کارگر ما رفاه، جایگاه اجتماعی کارگر سایر کشورها را دارد از این رو نباید قیاس تنها براساس یک شاخصه باشد.

میرزایی ادامه داد: برخی وزرا در پاسخ به دغدغه مقام معظم رهبری مبنی بر امنیت شغلی کارگران، امنیت شغلی را منوط به پایداری شرکت می‌دانند این در حالیست که در طول ۳۰ سال کارگران ما علی رغم قرار دادهای یک ماهه و سفید امضا در عرصه تولید ماندند و این مهم بیانگر پایداری و استمرار فعالیت صنایع است از این رو نباید در شورای مستمر و دائم، قراردادهای موقت لحاظ شود.

وی در ادامه درباره مشکلات کارگران شهرداری گفت: مشکلات کارگران شهرداری، مشکل یک حوزه شهرداری و یک شهر و استان نیست بلکه مشکل قوانینی است که قانونگذار در سطح کشور به درستی وضع و تدوین نکرده است.

دبیر خانه کارگر شهرستان‌های ساوه و زرندیه تصریح کرد: متأسفانه گاهی شاهد نادیده گرفتن منافع کارگران از سوی برخی پیمانکار هستیم که انتظار می‌رود نظارت شورا و شهرداری نسبت به این مساله بیش از پیش شود.

میرزایی ادامه داد: برخی مشاغل کارگران شهرداری، جزو مشاغل سخت و زبان‌آور هستند و باید سهم ۴ درصد بیمه این مشاغل پرداخت شود اما متأسفانه از سوی پیمانکار نادیده گرفته می‌شود و اکنون بخش اعظم کارگران شهرداری با این مشکل مواجه هستند و متأسفانه به پیمانکار دسترسی ندارند و انتظار می‌رود در این خصوص تدابیری اندیشیده شود.

معاون اجرایی دبیر تشکیلات خانه کارگر شهرستان‌های ساوه و زرندیه نیز با بیان اینکه پاکبان‌ها با همه وجود در خدمت مردم هستند و صادقانه و عاشقانه در راستای تأمین شهری سالم شبانه روز تلاش می‌کنند، گفت: ارمغان اقدامات پاکبان‌ها در شهر سلامتی، آرامش و نشاط است و باید به زحمات آن‌ها ارج نهاد و در راستای رفاه و خانواده‌های آن‌ها تلاش کرد.ایلنا۱۹/۰۲/۱۴۰۳

تجمع کارگران پیمانکاری شاغل در پتروشیمی اصفهان در اعتراض به معوقات مزدی

به گزارش خبرنگار ایلنا، جمعی از کارگران پیمانکاری پتروشیمی اصفهان صبح امروزچهارشنبه (۱۹ اردیبهشت ماه) با تجمع در محوطه محل کار خود خواستار پیگیری مطالبات معوقع مزدی خود شدند.

یکی از کارگران حاضر در این اجتماع صنفی گفت: حدود ۸۰ نفر از نیروهای پیمانکاری شرکت «فراب» در پتروشیمی اصفهان هستیم که مطالبات مزدی ما از اسفند ماه سال ۱۴۰۲ پرداخت نشده است در عین حال هنوز عیدی و پاداش خود را دریافت نکرده‌ایم.

او با بیان اینکه شرکت «فراب» یکی از پیمانکاران طرف قرارداد با پتروشیمی اصفهان است که به واسطه شرکت مادر (اودی سی سی) در پروژه‌های مربوط به تجهیز و ساخت پتروشیمی مشارکت دارد، درباره دلایل اجتماع امروز همکارانش گفت: کارگران از کارفرمای مادر (شرکت او دی سی سی) درخواست دارند نظام پرداخت حقوق کارگران پیمانکاری را زیرنظر داشته باشند و اجازه ندهند که پیمانکاران حقوق کارگران را با این اندازه تاخیر بپردازند.

او افزود: پیش از این مطالبات بیشتری داشتیم که اسفند ماه سال گذشته بخشی ازآن به حساب کارگران واریز شد اما  تصور ما این بود که کارفرما بعد از این به تعهدات خود برای پرداخت به موقع حقوق عمل خواهد کرد که این اتفاق نیفتاد.

یکی دیگر از کارگران با بیان اینکه در تجمع امروز نیروهای حراستی قول دادند مطالباتمان را پیگیری کنند، گفت: نارضایتی ما به این جهت است که پتروشیمی سالهاست با پیمانکارانی تمدید قرارداد می‌کند که سابقه خوبی در لحاظ کردن ایمنی و پرداخت مطالبات کارگران ندارند. در واقع موضوع خروج پیمانکاران از صنعت پتروشیمی چندین سال است که از سوی دولت مطرح می‌شود، اما تاکنون کاری برای اجرای این مطالبه کارگران انجام نشده است.

به گفته این کارگر؛ در این شرایط اقتصادی باید حقوق کارگران به موقع پرداخت شود تا زندگی آن‌ها به مشکل برنخورد و بتوانند از پس هزینه‌های یومیه زندگی بربیایند.ایلنا۱۹/۰۲/۱۴۰۳

دستکم دو تجمع اعتراضی برگزار شد/ اعتصاب طلافروشان در تهران

خبرگزاری هرانا – روز گذشته و امروز چهارشنبه نوزدهم اردیبهشت ماه، شماری از کارکنان شرکت آب و فاضلاب استان کهگیلویه و بویراحمد در مقابل ساختمان استانداری در یاسوج، گروهی از کارگران پیمانکاری شرکت فراب شاغل در پتروشیمی اصفهان در محوطه محل کار خود، با برگزاری تجمعاتی اعتراضی خواستار رسیدگی به مطالباتشان شدند. از سوی دیگر، شماری از طلافروشان در تهران دست به اعتصاب زدند.

تحمع این کارکنان در اعتراض به عدم اجرای طرح تبدیل وضعیت شغلی و  عدم پرداخت حقوق و بیمه خود صورت گرفته است.

تجمع اعتراضی کارگران پیمانکاری پتروشیمی اصفهان

به گزارش ایلنا، امروز چهارشنبه نوزدهم اردیبهشت ماه، گروهی از کارگران پیمانکاری شرکت فراب شاغل در پتروشیمی اصفهان، در اعتراض به عدم پرداخت حقوق اسفند سال ۱۴۰۲ و همچنین عدم دریافت عیدی و پاداش، در محوطه محل کار خود دست به تجمع زدند.

بر اساس این گزارش، این کارگران که تعدادشان به ۸۰ نفر می‌رسد، خواستار نظارت بیشتر کارفرمای مادر (شرکت او دی سی سی) بر روند پرداخت‌های شرکت پیمانکاری و اجرای به موقع تعهدات مالی شدند. آن‌ها اعلام کردند که با وجود پرداخت‌های قسمتی در گذشته، همچنان شاهد تاخیر در دریافت حقوق هستند.

یکی از کارگران در مورد وضعیت کنونی گفته است: “نیروهای حراستی قول پیگیری مطالبات را داده‌اند اما تا کنون پیمانکاران با سابقه ضعیف در پرداخت به موقع حقوق و رعایت ایمنی، همچنان با پتروشیمی قرارداد تمدید می‌کنند.”

اعتصاب طلافروشان در تهران

به گزارش هم میهن، امروز چهارشنبه نوزدهم اردیبهشت ماه، جمعی از طلافروشان در تهران، از انجام فعالیت های روزانه خود امتناع کرده و دست به اعتصاب زدند.

این طلافروشان نسبت به اجرایی شدن مجدد سامانه جامع تجارت انتقاداتی دارند که تاکنون رسیدگی به آن صورت نگرفته است.

هرانا ۱۹/۰۲/۱۴۰۳

مرگ کارگر ۷۰ ساله بر اثر پاره شدن سیم بکسل

به گزارش خبرنگار ایلنا، حادثه سقوط از ارتفاع چاه ۲۸متری به مرگ یک کارگر حدود ۷۰ساله در مزارع کشاورزی شهر ری در استان تهران منجر شد.

با حضور گروه‌های امداد و نجات، پیکر بی‌جان این کارگر مقنی به بیرون از چاه آب منتقل و مرگ وی از سوی عوامل اورژانس حاضر در محل تایید شد.ایلنا۱۹/۰۲/۱۴۰۳

فقدان ایمنی کار به مرگ یک کارگر انجامید

به گزارش خبرگزاری هرانا به نقل از فارس، روز سه شنبه هجدهم اردیبهشت ۱۴۰۳، یک کارگر شاغل در پتروشیمی گچساران جان خود را از دست داد.

در این گزارش بدون اشاره به علت مرگ این کارگر آمده است، سید محسن موحد، کارگر شاغل در شرکت پیمانکاری تابان انرژی پاسارگاد در پتروشیمی گچساران، جان خود را از دست داده است.

بر اساس این گزارش، بررسی دلایل منجر به فوت کارگر مذکور توسط مقامات قضایی در حال برسی بوده و  پس از اعلام نظر مسئولان مربوطه علت وقوع این حادثه اعلام خواهد شد.

ایران در زمینه رعایت مسائل ایمنی کار در میان کشورهای جهان رتبه ۱۰۲ را به خود اختصاص داده که رتبه بسیار پایینی است.هرانا۱۹/۰۲/۱۴۰۲

خودتحقیری بیلبوردهای شهرداری علیه تولید و کارگر ایرانی

به گزارش خبرنگار ایلنا، افزایش حرف و حدیث‌ها درباره واردات برخی محصولات خارجی به کشور و از جمله محصولات خودرویی و دیزلی در روزهای اخیر بسیار حاشیه برانگیز شده است؛ این حاشیه‌ها تا به آنجا ادامه داشت که شهرداری تهران به‌عنوان یکی از نهادهای سفارش‌دهنده و مصرف‌کننده خودرو (و خودروهای دیزلی مثل اتوبوس، مینی‌بوس و…) به حامی واردات تبدیل شد.

گفتگوها و بحث‌های تحلیل‌گران در نقد اقدام شهرداری تهران و از جمله دیدگاه علیرضا زاکانی (شهردار تهران) تا  آنجا پیش رفت که بازوهای تبلیغاتی و فرهنگی شهرداری در تهران اخیرا در اقدامی به دفاع از تصمیم این مجموعه برای واردات محصولات خودرویی و دیزلی از کشورهایی مثل چین، اقدام به نصب بنرها و تابلوهای تبلیغاتی در محیط‌هایی چون مترو کرده است.

چنین اقداماتی که همراه با تحقیر تولید داخلی، دقیقا در همان سال‌هایی که به نام حمایت از تولید داخلی نامگذاری می‌شوند آن هم توسط نهادی عمومی و نزدیک به دولت که شعار انقلابی می‌دهد، برای بسیاری عجیب بوده و این سوال را ایجاد کرده است که جایگاه کار و دسترنج نیروی کار ایرانی برای مسئولان مختلف تا چه اندازه اهمیت دارد؟

روی بنر تبلیغاتی شهرداری در ایستگاه‌های مترو که در توضیح و تبیین علت خرید محصول از خارج طراحی شده است، در پاسخ به سوال «چرا خارجی خریدیم؟» و دفاع از تجهیز ناوگان حمل و نقل با محصولات وارداتی از چین نوشته شده است: «قیمت پایین‌تر نسبت به مدل مشابه ایرانی»، «توان شرکت چینی در تامین نیاز تهران در فرصت شش ماهه»، «سرعت لاک‌پشتی خودروسازان داخلی در ساخت»، «نیاز فوری و حیاتی تهران به ناوگان حمل و نقل عمومی جدید»، «کاهش آلودگی هوای پایتخت با ورود سریع ناوگان برقی» و «کاهش مصرف بنزین با اتوبوس‌ها و تاکسی‌های برقی در کشور»!

این ادعاها البته اغلب در مصاحبه با برخی شرکت‌های خصوصی و دولتی تولیدکننده داخلی رد شده است. بسیاری از این کارفرمایان به این دلیل که همچنان با برخی ارگان‌های دولتی و برخی شهرداری‌ها قرارداد داشتند و یا در آینده امید به بسته شدن قرارداد داشتند، از پاسخ مستقیم به این ادعاها خودداری کردند. اما در مجموع اغلب ادعاهای فنی و اقتصادی چاپ شده توسط شهرداری روی این بنر توسط آنان رد شده است.

با این حال، باید دید که علت اساسی چنین رویکردی چیست؟ اگر مسئله نوعی تعامل دستگاه سیاست خارجی برای گرفتن مابه‌ازای فروش نفت در قالب تهاتر محصول باشد، این امر با بیان صادقانه به تولیدکننده، کارگر، کارفرما و شهروند ایرانی قابل پذیرش‌تر است؛ اما استدلال‌ها و نحوه مواجهه به نظر تحلیلگران صنعت خودرو و روابط کار، نوعی خودتحقیری تولید داخلی محسوب می‌شود.

ظرفیت تولید داخلی وجود دارد 

دولتی‌ها ابتدا بدهی خود به تولیدکننده را بدهند! 

در رابطه با این موضوع برخی کارفرمایان تصویری از بالا را برای مخاطبان فراهم می‌کنند. برای مثال بهرام شهریاری (عضو هیات مدیره انجمن قطعه‌سازان خودروی ایران) پیرامون تبلیغات اخیر شهرداری روی بحث واردات و در پاسخ به ادعاهای مطرح شده از سوی آن‌ها می‌گوید: ما تولیدکنندگان داخلی چه در حوزه خودروی شخصی و چه خودروهای ناوگان عمومی و دیزلی، هم ظرفیت و هم توانایی بالفعل تولید و تامین نیاز داخلی را داریم؛ اما چیزی که وجود ندارد مدیریت است!

وی افزود: این همت و این برنامه در کشور وجود ندارد که طی یک فرآیند سفارش‌دهی از پیش و با فراهم کردن شرایط تولید، نیاز از داخل تامین شود. ما بارها گفتیم و این را مطرح کردیم که تا صنعت خودروی کشور در انحصار دولت است و دولت اجازه ندهد دیگر فعالان نیز در عرصه‌های مختلف آن ورود کنند، اتفاق خاصی در این حوزه رخ نخواهد داد. تمام ناتوانی‌ها ناشی از این انحصارطلبی دولت در حوزه خودرو است.

شهریاری ادامه داد: نوسانات قیمت ارز و مباحثی مانند این باعث اخلال در کار تولید کارفرمایان بخش قطعه‌سازی و خودروسازی کشور شده است. برای مثال ما سفارش قطعات اتوبوس را با آخرین کیفیت دریافت می‌کنیم و امکان تولید آن را نیز داریم، اما به محض سفارش برخی اقلام وارداتی و یا حتی داخلی که تا حدی تابع نرخ ارز است، تا زمان مونتاژ و تولید کار چندین بار تغییرات قیمتی داریم و در این میان ضرر می‌کنیم. مالیات‌های جدید و فشارهای مختلف دیگر در کنار این موضوع، باعث شده تا صدها مانع برای تولید به وجود بیاید که منشاء آن دولت است.

این تولیدکننده خودرو و قطعه ادامه داد: اینطور نیست که این اراده و توان در تولیدکننده داخلی وجود نداشته باشد. هم از نظر فنی و طراحی و هم از نظر توان اقتصادی و صنعتی، این ظرفیت در کشور وجود دارد که کلیه سفارشات خودرو، ناوگان عمومی و قطعات همه وسایل با تولید داخلی تامین شود.

وی تاکید کرد: مشکل از جایی شروع می‌شود که در بحث واردات خودرو در درون دولت و شرکت‌های دولتی تعارض منافع ایجاد می‌شود و از آنجا تولید ضربه می‌خورد؛ چنانچه شاهد آن هستیم که خود شرکت‌های دولتی بزرگ خودروساز ما نیز به صف واردکنندگان پیوستند.

این فعال کارفرمایی در پایان تصریح کرد: در کنار همه این مشکلات، دولت و نهادهایی از واردات حمایت می‌کنند که خودشان حجم بسیار بالایی بدهی به قطعه‌سازان و خودروسازان بخش خصوصی کشور دارند و اگر معتقدند خودروساز و قطعه ساز داخلی نمی‌تواند کاری از پیش ببرد، ابتدا بدهی خود دولت، شرکت‌های تابعه و خصولتی در برابر ما را که رقمی نجومی است بدهند و بعد چنین ادعاهایی را درباره ناتوانی تولیدکننده داخلی مطرح سازند.

شهریاری البته درباره رقم نهایی مطرح شده در تولید بدهی دولت و شرکت‌های دولتی و… به خودروسازان و قطعه‌سازان خصوصی کشور اظهارنظر نکرد اما آخرین رقم ارائه شده در بهار سال گذشته چیزی بیش از ۷۰ هزار میلیارد تومان بود که با تجمیع آن با بدهی شرکت‌های خصولتی و سایر خودروسازان غیردولتی، در نیمه سال ۱۴۰۳ قطعا باید به بیش از ۱۰۰ هزار میلیارد تومان بدهی در برابر قطعه‌ساز داخلی رسیده باشد.

اشتغال کارگر ایرانی برای مافیای خودرو جایگاهی ندارد 

در پس واردات خودرو منافعی وجود دارد

باوجود همه مشکلاتی که در حوزه تولید خودرو و به ویژه محصولات دیزلی وجود دارد، کارگران و خطر بیکاری آنان در شرکت‌های تولیدکننده خود یکی از عوارض فرعی گرایش به واردات محصولات دارای مشابه داخلی است و در نتیجه کارگران نیز از این زاویه نگرانی‌هایی دارند.

مشاهدات حضوری خبرنگار ایلنا از دو شرکت تولیدکننده خودروهای دیزلی در سال گذشته نشان می‌دهد که تولید در اغلب این شرکت‌ها با ظرفیت پایین انجام شده و رکود بر این تولیدکنندگان – که اغلب به دلیل شرایط خاص بازار به مونتاژکننده کامل بدل شدند – مستولی شده است.

با این وجود کارگران بیش از امنیت شغلی خودشان حتی نگران صنعت و منابع ارزی کشور هستند. مجتبی حاجی‌زاده (رئیس اتحادیه کارگران صنعت خودروسازی) در این رابطه توضیح می‌دهد: افرادی که در انتخابات دور سیزدهم ریاست جمهوری فعال بودند و خود بعدها سمت‌های مهمی مثل شهرداری تهران و ریاست بنیادهای قوی اقتصادی و… را کسب کردند، با شعارهایی ملی و انقلابی بر سر کار آمدند. آنان درباره خودروسازی‌ها، تورم و بهبود تولید شعارهایی دادند که چون در آن موفق نشدند، نیازمند پروژه تبلیغاتی برای موفق نشان دادن خود شدند.

وی افزود: برخی مسئولان نگاه بسیار آسانی به مدیریت تولید خودرو در کشور داشتند و اکنون که سختی و پیچیدگی کار را از نزدیک دیدند، نگاهشان عوض شده است. حال می‌خواهند بگویند که در عمل کاری می‌خواهیم بکنیم و در میان همه این راه‌ها واردات را برگزیدند.

حاجی زاده تصریح کرد: پرسش اولیه این است که آیا اساساً شهرداری می‌تواند خود به عنوان یک بنگاه اقتصادی اقدام به واردات و قرارداد خارجی کند؟ وقتی ما ناوگان دیزلی و تولید محصولات حمل و نقل عمومی دیزلی در کشور داریم، بستن قرارداد خارجی توسط هر شهرداری در کشور آن هم درحالی که خلاف سیاست‌های کلان رهبری در حوزه اقتصادی است، چه وجاهتی دارد؟

رئیس اتحادیه کارگران صنعت خودروسازی ایران تصریح کرد: هر وارداتی یک حاشیه سودی برای عده‌ای دارد و قطعا تعارض منافع و زدوبند و رابطه دارای منفعتی در این میان وجود داشته که این معامله را به تولید داخلی ترجیح دهند. توازن قدرت میان بخشی که در تولید سود می‌کند با بخشی که از واردات سود می‌برد به هم خورده و این نشانه هشداردهنده‌ای است.

این فعال کارگری تاکید کرد: ما در سال ۱۳۷۸ تعدادی جیپ تولید داخل را نمایشگاهی رونمایی کردیم که ۲۱۰۰ دستگاه از آن تولید شده بود. در آن نمایشگاه همه ۲۱۰۰ دستگاه جیپ تولیدی در نمایشگاه بین المللی پیش فروش شد و یک دستگاه آن نیز به دست مشتریان داخلی نرسید. در چنین شرایطی با این توان فنی شهرداری چطور می‌تواند ادعا کند که ما توان فنی و اقتصادی تولید را نداشتیم و مانع شهرداری شدیم؟

حاجی‌زاده اضافه کرد: اگر شهرداری نیازمند خودروی دیزلی و ناوگان حمل و نقل بود، باید این را به متولی امر که وزارت صنعت، معدن و تجارت است، اطلاع می‌داد و آن وزارتخانه برای شهرداری با کار کارشناسی تشخیص می‌داد که آیا باید خودرو برای شهر وارد شود یا در داخل امکان تولید آن وجود دارد. همه می‌دانیم که شهرداری نمی‌تواند بر مسائل خودروسازی و چالش‌های فنی آن اشراف داشته باشد و قطعاً در کشور تقسیم کار وجود دارد و باید رعایت شود.

وی با اشاره به این نکته که «همه می‌دانند که تولید داخل که برای آن ارز بسیار کمتری مصرف می‌شود از تولید خارجی ارزان‌تر است» گفت: استانداردهای ما، جاده‌ها و خیابان‌های ما و شکل اتاق داخلی اسکان واگن‌ها و اتوبوس‌های ما در حمل و نقل مسافری سنگین کاملا متفاوت با کشورهای دیگر است و صنعت داخلی دیزلی ما اساساً برای تامین نیاز این شکل خاص از بازار شکل گرفته و به تولید برای سوخت‌هایی خاص عادت کرده و محصول متناسب با آن را پس از تجربه و آزمون و خطای فراوان طراحی کرده است. در چنین شرایطی اختراع چرخ از ابتدا با چه منطقی قابل توجیه است؟

رئیس اتحادیه کارگران صنعت خودرو با بیان اینکه «برای مافیای خودرو در کشور مسئله اشتغال نیروی کار داخلی اهمیتی ندارد» اظهار کرد: البته بعید به نظر می‌رسد باتوجه به تبعات اجتماعی و امنیتی بیکارسازی ۲۵۰ هزار کارگر مستقیم خودروسازهای دولتی کشور، کسی توان یا جسارت زمین زدن صنعت عظیم خودروسازی ایران را داشته باشد، اما تضعیف نیروی کار به ویژه در بخش خودروهای دیزلی قابل توجیه نیست.

این فعال کارگری اذعان کرد: مسئولان شهرداری قول‌هایی را به مردم دادند که نتوانستند انجام دهند اما اکنون با سیاه‌نمایی و خودتحقیری نسبت به تولید داخل قصد دارند که در این میان خودی نشان دهند. ممکن است در ادامه نیز شعار عوام‌فریبانه و پوپولیستی دهند که ما خواستیم وارد کنیم و مافیای خودروسازی به ما اجازه تامین نیاز شهر را نداد! در صورتی که این ادعا باتوجه به قدرت فعلی شهرداری بلاموضوع است.

وی افزود: در کل خاورمیانه، شمال آفریقا و شبه قاره هند و آسیای مرکزی تنها کشوری که صنعت خودروسازی را از مرحله طراحی و قطعه‌سازی تا مونتاژ دارا است، کشور ما ایران است. در این هفتاد سال البته نارضایتی از صنعت خودرو وجود دارد اما مردم ما مخالف نابودی این صنعت پرقدمت و استخوان دار هستند و ناراحتی بیشتر مردم بخاطر این حاشیه سود بالا و غیرمنطقی محصولات خودرویی ماست. ما در سطح خودمان سال‌ها نیاز داخلی را در حوزه خودرویی و دیزلی رفع کردیم و توان خود را گذاشتیم.

حاجی‌زاده با تاکید بر اینکه «ما در میان رقبای جهانی مختلف به دلیل شرایط تحریمی مجبور به انتخاب چین شدیم» گفت: ما به دلیل حق وتو و قدرت اقتصادی چین ناگزیر از انتخاب این فروشنده خارجی هستیم و احتمالا در قبال نفت محصولاتی را باید تهاتر کنیم. این درحالی است که خودروی داخلی هم قیمت پایین‌تری دارد و هم برخلاف مدل خارجی، قطعات یدکی و جانبی بسیار ارزان‌تر و داخلی دارد. در میان مسئولان باید انتخاب کنند که در میان گزینه‌های موجود، سهم تجارت خارجی خود با چین را در این حوزه متمرکز کنند یا در حوزه دیگری خرج کنند.

این فعال کارگری در پایان تصریح کرد: در خودروهای دیزلی و به ویژه اتوبوس، به ازای هر دستگاه وارداتی باید هفت سری کامل لوازم یدکی همان خودرو مثل آیینه، پیچ‌ها، دستگیره‌ها و… از نظر استاندارد وارد کشور شوند و این درحالی است که در صورت خرید از داخل؛ تمامی این قطعات بدون نیاز به واردات در داخل بطور کامل تولید می‌شد و ارز از کشور خارج نمی‌شد. درد این است که وقتی انتقاد از بیلبورد تبلیغاتی می‌شود، حتی نهادهای همین شهرداری نیز در نهایت مقصر را خودشان نمی‌دانند که به تولید داخلی ما اهانت کردند. فردا نیز اگر اتوبوس‌های برقی دست دوم وارداتی از چین بد درآمد، خود شهرداری تهران هم پاسخگو نخواهد بود.

پس از گذشت ۱۴ سال انتظار؛ کماکان مدفن اعدام شدگان ۱۹ اردیبهشت مشخص نیست

خبرگزاری هرانا – در تاریخ نوزدهم اردیبهشت ۱۳۸۹، فرزاد کمانگر، معلم و فعال حقوق بشر به همراه چهار زندانی سیاسی دیگر به نام‌های علی حیدریان، شیرین علم هولی، فرهاد وکیلی و مهدی اسلامیان، اعدام شدند. اعدام این شهروندان پس از طی روند پر نقص قضایی، مخفیانه و بدون اطلاع وکیل و خانواده‌ در محوطه‌ی پارکینگ زندان اوین صورت گرفت. پس از گذشت چهارده سال از اعدام این زندانیان همچنان از محل دفن آنان اطلاعی به دست نیامده است..

صدور و اجرای حکم اعدام فرزاد کمانگر و چهار زندانی دیگر در میان موج بی سابقه اعتراضات داخلی و بین المللی در حالی صورت گرفت که به گواه اسناد موجود، روند حقوقی آنان مملو از موارد مشخص نقض حقوق بود از جمله بازداشت مغایر قانون، نگهداری بلند مدت در سلولهای انفرادی، عدم اجازه دسترسی به وکیل در ایام بازداشت، اعمال شکنجه های جسمی و روحی بر آنان به خصوص در مورد سه تن از آنها در بازداشتگاه های اطلاعات سنندج و کرمانشاه و همینطور موارد متعدد نقض آیین دادرسی، به طوری که حداقل سه متهم (فرزاد کمانگر، فرهاد وکیلی و علی حیدریان) بدون امکان دفاع در یک دادگاه هفت دقیقه‌ای “محارب” شناخته شدند و حکم مرگ برای آنان صادر شد.

وکیل کمانگر در این رابطه ضمن متهم کردن دستگاه قضایی به اتخاذ رویه سیاسی در این پرونده و عدم استقلال آن دستگاه اعلام کرده بود “دادگاه صحبت‌های ایشان را نشنیده و موکلش بی‌گناه است”.

هم‌چنین بر اساس آخرین بررسی های هرانا در سایه دفن مخفیانه پیکر اعدام شدگان ۱۹ اردیبهشت ۸۹، علی‌رغم گذشت چهارده سال از این واقعه، دستگاه‌های مربوطه از استرداد پیکر آنها یا اعلام محل دفن آنان کماکان امتناع می‌ورزند.

موج گسترده حمایت‌های داخلی و بین المللی، رویه پرخطای این پرونده، شخصیت برجسته فرزاد کمانگر بعنوان یک معلم، فعال صنفی و مدافع حقوق بشر و هم‌زمانی این اعدام با مناسبت هفته معلم در ایران باعث شد تا برای نخستین بار در اولین سالگرد جان باختن وی، این روز از سوی تعدادی از کانون‌های صنفی معلمان تحت عنوان “۱۹ اردیبهشت روز معلم آزاده” نام‌گذاری شود، اقدامی که با حمایت گسترده بسیاری از شخصیت‌ها، احزاب، سازمان‌ها و گروه‌های مدنی تاکنون همراه بوده است.هرانا ۱۹/۰۲/۱۴۰۳

مرگ دلخراش یک کشاورز با میل گاردان تراکتور

به گزارش خبرنگار ایلنا، منابع کارگری گفتند: یک نفر از کارگران کشاورز که مشغول سم‌پاشی مزارع خود با تراکتور در سلطان آبادحوالی شهر خوشاب استان خراسان رضوی بود بر اثر گیر کردن پوشش گردنی وی با میل گاردان تراکتور و در ادامه با چرخش دورانی آن جان باخت.

وی افزود: علت این حادثه به‌طور دقیق مشخص نیست اما همکاران این کارگر ۳۰ساله که « جواد سلطانی »شهرت دارد، می‌گویند: ابتدا بخشی از پوشش گردن وی در میل گاردانتراکتور گیر کرد و به همین ترتیب و با چرخش دورانی میل گاردان از ناحیه سر دچار ضرب دیدگی شد.ایلنا۱۸/۰۲/۱۴۰۳

لردگان؛ مهرشاد کلینی، شهروند معترض به اعدام بازداشت شد

خبرگزاری هرانا – امروز سه شنبه هجدهم اردیبهشت ماه، مهرشاد کلینی، متخصص بیماری های کودکان ساکن شهرستان لردگان، درحالی که در یکی از خیابان های این شهر یک بنر اعتراضی به احکام اعدام در دست داشت، توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، امروز سه شنبه هجدهم اردیبهشت ۱۴۰۳، یک شهروند در شهرستان لردگان بازداشت شد.

هویت این شهروند مهرشاد کلینی، متخصص بیماری های کودکان و ساکن شهرستان لردگان توسط هرانا احراز شده است. آقای کلینی در حالی که در یکی از خیابان های لردگان یک بنر اعتراضی به احکام اعدام خسرو بشارت و محمود مهرابی در دست داشت، بازداشت شده است.

تاکنون از محل نگهداری و سرنوشت این شهروند اطلاعی حاصل نشده است.هرانا ۱۸/۰۲/۱۴۰۳